Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@wlink.com.np Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Een dag uit het leven van Maaike Jonker, die vrijwilligerswerk doet in Kathmandu.

Zeven uur, ik word wakker van het gerochel van een Nepalese bouwvakker. Het komt echt uit zijn tenen.
Even douchen (hopelijk warm). Even een lekker broodje halen. Ontbijten met een muziekje erbij. Nog wat voorbereiden voor de dag en dan om half tien op de fiets richting Shanti Sewa. Na het eerste gehobbel vanuit het hotel naar de geasfalteerde weg is het eerste deel van mijn fietstocht wel te doen. Een beetje slingeren door de chaos van auto's tuktuks riksja's en motors, een hoop getoeter maar dat went snel.
Dan deel twee: Ik ga daar als fietser tegen het verkeer in wat niet echt praktisch is. Het vervelende is dat hier ook altijd een stuk meer te zien valt. Zeer geïntresseerd ben ik een man aan het observeren die een pakket van zo'n twee bij twee meter op zijn rug/ hoofd meesjouwt. Het monotone getoeter dringt niet meer tot me door. En ik kan nog net, op de millimeter, een auto ontwijken, wat op zich typisch Nepalees is, maar ik ben weer blij dat het goed ging.

Dan de heuvel, die ik eerlijk gezegd nog nooit tot de top heb gehaald, maar het is een goede training.
Het laatste stuk is op het oversteek punt, waar ik mezelf maar gewoon tussen de auto's bussen, tuktuks en motors gooi: makkelijk te doen!

Shanti Sewa is van oorsprong een huis voor leprapatiënten. Tegenwoordig heb je er verschillende afdelingen. Een soort sociale werkplaats, een kliniek waar mensen tegen een kleine, of geen betaling een behandeling kunnen krijgen en een paar verdiepingen waar patiënten wonen. Sommigen met lepra, maar ook veel met andere aandoeningen.

Ik werk met de zieke, of gehandicapte kinderen die niet naar school kunnen. 's Morgens ben ik meestal aan het lesgeven in Engels en een beetje wiskunde. Althans dat probeer ik en het valt niet altijd mee. Om de haverklap komt er iemand binnen die even een praatje wil maken, of een van de kinderen word weggeroepen voor een klusje, of moet even naar bed.
Na de lunch is het meestal tijd om te tekenen, knutselen of gewoon een beetje met de kinderen te kletsen en lol te maken.

Om vier uur ga ik dan richting Hamro Niwas, het kinderhuis van Stichting Veldwerk. Weer op de fiets natuurlijk. Alleen nu bergafwaarts, erg prettig! Als er tenminste niet een slome motor is die je even afsnijdt, of vol op de rem voor je de berg af gaat rijden.

Eenmaal in het kinderhuis komen de kinderen bruisend van energie op je af om even met je te spelen of wat te vertellen, en altijd de vraag of je blijft eten. En dan om vijf uur het huiswerkklasje. Totdat de gong gaat en de kinderen snel naar beneden moeten voor het avondritueel.

Nog even wat met ze ravotten en dan is het eten klaar. Met z'n allen in de rij van klein naar groot voor je bord Dhal bhat. Lekker met je handen eten.

Na het eten nog even met wat vrijwilligers Thamel in om wat te drinken. Even de fiets bij het hotel zetten en daar gaan we dan. Om de haverklap krijg je een potje tijgerbalsem in je gezicht gedrukt met de woorden “good quality”, “Where are you from, first time Nepal?” En na een paar keer “no” te hebben gezegd druipen ze weer langzaam af.
Gezellig nog wat gedronken en dan rond een uur of half elf weer terug naar het hotel. Een taxichafeur vraagt of je een taxi nodig hebt en op je nee wordt vriendelijk met een flinke rochel geantwoord. Lekker!

Nou, dit was zo ongeveer hoe een dag er voor mij hier uitzag. Helaas is het voor mij nu bijna afgelopen. Maar ik heb hier echt eem super tijd gehad en hopelijk kom ik hier nog eens terug.

Maaike Jonker.