Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@wlink.com.np Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Chantal ten Have

Hmm….waar te beginnen…..even een stukje schrijven over mijn belevenissen hier. Gisteren had ik nog alle inspiratie maar nu ik in Hamro Niwas ben, wil ik alleen maar met de kids bezig zijn....

Ik ben zo'n drie weken geleden (8 mei 2004) aangekomen in Kathmandu en door René van het vliegveld gehaald. Ondanks dat ik de meeste informatie wel op het internet had gelezen en met mensen had gepraat, wist ik totaal niet wat mij hier te wachten stond. Het is iets waar je je volgens mij maar voor een klein deel op kunt voorbereiden en de rest moet je gewoon ervaren, over je heen laten komen...


De eerste week was een beetje warrig, ik was erg moe en heb zoveel indrukken gekregen dat ik ff niet wist wat ik er mee aanmoest....en of ik het wel zo ontzettend geweldig vond...De stank in Kathmandu en soms in het kindertehuis, eigenlijk overal vond ik niet om te harden. Zodra ik mijn neus buiten de deur stak werd ik al misselijk, maar het went snel en ik heb al bijna het gevoel; “stinkt het hier, waar dan?” haha.

In het verkeer hier heb ik reeds doodsangsten uitgestaan. Het verkeer vliegt alle kanten op en kent volgens mij geen regels, het recht van de sterkste, snelste en brutaalste geldt. Aangezien ik in het verkeer niet erg veel lef heb en absoluut ook niet de brutaalste ben, ben ik meerdere malen bijna van de weg geracet door een idioot op een motor, of mafketels in een bus. Maarrrr…. ook dat went, inmiddels heb ik veel meer lef gekregen en ben voor de dooi dood niet bang, snel fietsen, voorrang NEMEN en aan de fietsbel jengelen alsof je leven ervan afhangt (weet nog steeds niet zeker of dat dat het ook doet). Het duurt ff, maar ik begin er de lol wel van in te zien. Maar ik heb wel geleerd, dat je absoluut niet moet gaan dagdromen of iets dergelijks. Of vrolijk om je heen gaan kijken als je deel neemt aan het verkeer in Kathmandu, dan kom je (relatief) veilig van A naar B.


Mijn eerste kennismaking met de Kids van Hamro Niwas was tijdens een feest, het tweejarige bestaan van het kinderhuis. Alle kindjes kwamen op ons af rennen en vroegen aan mij of ik de 'New Miss' was..... Ja dat ben ik, ik ben Chantal en wie ben jij? Op dat moment kreeg ik een stortvloed van namen over mij heen die ik een paar minuten later allemaal weer vergeten was en ik dacht dat ik ze nooit zou onthouden. Er werd gedanst, gegeten en nog meer gefeest. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer kindjes mij opzoeken en tegen mij aanknuffelen. Geweldig!

Langzaam aan ben ik de computerklas van Mara gaan overnemen en aangezien ze erg leergierig zijn en de computerprogramma's grotendeels het werk doen is daar geen kunst aan. De kinderen zijn ingedeeld en groepjes van vier en ze krijgen een uur les. Soms is het lastig als ze ergens totaal niet uitkomen....zonder het ze voor te zeggen moet je ze door het programma wandelen maar met een taalprobleem vereist dat soms erg veel geduld....en niet 1, niet 2, niet 3 maar TIG keer hetzelfde uitleggen. Ze knikken dan half/half met hun hoofdjes als ik ze vraag; “Do you understand”....knik knik, wiebel wiebel met het hoofd wat dan OK betekent...ff in de gaten houden....nee hoor ze snappen er geen nog bal van.... Dan nog maar een keertje uitleggen.

In Nederland zou ik doodmoe worden van de herhaling, maar de Kids hier...ze zijn geweldig en het kost amper moeite om het geduld op te brengen. Heerlijk vind ik het om hier te zijn. Zelfs op mijn vrije dagen heb ik sterk de neiging om er even langs te fietsen. Even lekker met de kinderen lachen, gieren, brullen. Ik weet niet hoe ze het doen....maar elke keer als ik aan ze denk word ik warm van binnen. Hier naar toe komen is de beste keus die ik ooit heb gemaakt en die 30 “dwergjes” hier in Hamro Niwas zijn het beste bewijs van een mooi project. Elk hummeltje heeft zijn of haar eigen verhaal, vaak triester en erger dan de gemiddelde thriller and your own worst nightmare, maar hier zijn ze een nieuw leven begonnen, een nieuw persoontje met een nieuwe, betere toekomst. Het lijkt of ze alles 'even' zijn vergeten. Ze lachen veel, zijn ontzettend zorgzaam voor elkaar en ervaren wat geluk is.


Tevens werk ik zo'n 7,5 uur bij het Contact Center. De planning is dat ik daar elke dinsdag, woensdag en donderdag 1 uur rekenles en 1 uur engelse les geef, maar aangezien dit Nepal is, een land in complete chaos gaan de lessen vaak niet door. Sinds ik hier ben heb ik daar dus nog maar 5 dagen gewerkt en de rest van de tijd is er wel weer een of andere Bandha.... een staking waaraan iedereen mee doet (moet doen). Dus dan is ook het Contact Center gesloten.

De kinderen van het Contact Center komen uit zeer arme families die het zich absoluut niet kunnen veroorloven om hun kinderen naar school te sturen. Als de ouders (als ze beide ouders nog hebben) op zoek gaan naar werk of naar hun werk gaan, worden de kinderen vaak in huis opgesloten. De woning is eigenlijk vaak niet eens een huis te noemen maar eerder vergelijkbaar met een krot....waar de kinderen aan hun lot worden over gelaten en dus niet veilig zijn.

De andere optie is om de kinderen mee te nemen naar het werk waar ze vaak gedoemd zijn om kinderarbeid te verrichten. Het Contact Center verzorgd een soort Day-Care.... een maaltijd, een kop thee, enkele lessen en tijd om kind te zijn en te spelen....
De kinderen zijn er veilig.


Ik ben daar om Kumari en Jyoti (twee leraressen) te begeleiden met hun lessen en hun lesmethodes aan te passen; “niet stampen en opdreunen, maar leren begrijpen waarom je iets doet, geen vragen nazeggen maar antwoorden”. De kinderen leren wel Engels woordjes, maar hebben totaal geen idee wat ze betekenen. De kleuren kennen ze allemaal, maar als ik een oranje stift omhoog houd, wordt er bijna in koor “Green of Yellow” geschreeuwd. Als ik ze vraag “How are you?” schreeuwen ze me in koor na, in plaats van te antwoorden “I'm fine, thank you”.... Nogal wat werk aan de winkel dus.... Jammer genoeg ziet het er op dit moment echter nog niet naar uit dat de stakingen en dergelijke voorbij zijn, dus het is afwachten wat ik bij het Contact Center kan bereiken maar ik ga mijn best doen!

Al met al is het heerlijk om hier deel van uit te mogen maken, vooral Hamro Niwas... Volgens mij begin ik nu pas echt een beetje te begrijpen wat écht belangrijk is in het leven..... Een les die de kinderen mij leren... Who is teaching who??

Ik hoop dat alle vrijwilligers die hier komen ook zo'n ervaring hebben....

Ik weet in elk geval dat als je de kids eenmaal hebt ontmoet, je ze in je hart sluit en voor altijd koestert.