De dag ervoor, op 14 juni leek het feest even in het water te vallen, daar er een enorme wolkbreuk plaatsvond aan onze kant van de berghelling. De beruchte moesson is in Nepal gestart en dat zouden we weten! Wat ik in het verleden al had voorzien, kwam nu dus ook uit. Het gedeelte van ons terrein waar het schooltje staat, werd volledig overstroomd door een enorme golf water omdat het hoger gelegen afwateringskanaal uit haar oevers trad.
De voorbereidingen voor de opening die wij al hadden getroffen rondom onze school spoelden compleet weg, inclusief de mooi opgerichte “welcome-gate” en de juist aangelegde drinkwater leiding. Die waterpijp was een tijdelijke voorziening, maar die was wel erg tijdelijk, één dag om precies te zijn.

Geluk bij het ongeluk; tijdens de bouw heb ik er sterk op aangedrongen om onze begane grond vloeren een halve meter boven het hoger gelegen maaiveld van de buren te houden. Dat kost dan wel even wat meer omdat de muren een halve meter dik zijn, en daar dus een hoop stenen en cement in gaan. Ik had bedacht dat wij zo bij een eventuele overstroming in theorie droge voeten zouden houden. Dit bleek nu dus ook waarheid te zijn; zelfs de buiten het gebouw gelegen toiletgroep lag nog boven de watergrens. En dat voorkomt paniek, een hele hoop rotzooi, frustatie en nazorg om de boel weer te drogen en op te knappen.
We hebben die middag tijdens de wolkbreuk direct de hoger gelegen situatie aanschouwd en wij gaan nu met de locale overheid in gespek om oeververhoging toe te passen bij dit afvoerkanaal. Daarbij moet onze omheining ook diep in de grond, waterproef gebouwd worden en er moet een goede water kanalisering door onze tuinen worden aangelegd. Anders spoelen wij, en/of de kindertjes zo de bulderende rivier in. Deze heilige rivier, de Sali-Nadie geheten en welke 6 meter diep achter ons land loopt, trad één kilometer stroomafwaarts meer dan 500 meter uit haar oevers. Alle dorpelingen langs de rivier liepen uit om dit natuurgeweld te aanschouwen. Het was ook geweldig om te zien, maar zeer beangstigend tegelijkertijd en alle huisjes in dat gebied stonden uiteraard blank.

Wat vandaag valt, valt morgen niet, is zo'n leuk gezegde.

15 juni was dus de opening.
De rommel van dag ervoor werd opgeruimd, een vrachtwagen lading met nieuw en schoon grind werd rondom het gebouw gestrooid om de modder en prut af te dekken. Voor de zekerheid hebben we zeilen gespannen en wat oude tapijten op de vloer gelegd. De staf had alles prachtig versierd met grote kleurige ballonen en slingers; we waren er klaar voor!
Totdat één uur voor het begin de chiefguest van het Nepalse ministerie liet weten niet te kunnen komen en daarmee het lintje niet kon doorknippen. Er was weer eens crisis op het ministerie en hij kon niet weg.

Jeetje nog aan toe; “what to do in Kathmandu?”
Gelukkig vonden we al snel een goede tweede die al als gast was uitgenodigd en hij maakte er wat moois van. Deze man heet Yubaraj Sangroula en hij is de bekendste advocaat van Nepal. Hij houdt zich vooral bezig met sociale vraagstukken rondom armoede, het onrecht van het uiterst vernederende kastesysteem, en hij strijdt tegen de onderdrukking en voor de rechten van vrouwen en kinderen. De juiste man dus voor ons en het publiek applaudiseerde luid tijdens zijn animerende speech.
Hij moedigde het publiek aan met de mededeling dat ontsnappen aan armoede alleen kan geschieden via educatie. “En als deze Rene hier, die van verweg komt om jullie te helpen en hier een school voor jullie kleine kinderen bouwt, dan verwacht ik volgend jaar als ik terug kom, dat jullie gemeenschap zelf ook het initiatief heeft genomen om hier een hogere school voor deze arme kinderen te bouwen”.
Het publiek beaamde dit dus met luid applaus, maar of zij dat initiatief ook werkelijk gaan nemen? Ik zie dat nog niet zo 1-2-3 gebeuren. Yubaraj vertrok snel, want een uur later moest hij om tafel met Jimi Carter die in Nepal op bezoek was als speciale UN vertegenwoordiger. Met mijn dank voor zijn bijdrage aan onze geweldige openingsdag.

Uiteraard moest ik ook speechen, wat zeker niet mijn beste kant is, maar eind goed al goed. De nieuwe leerkrachten van ons schooltje, alle drie zeer bekwaam en betrokken bij hun werk, hadden met de nieuwe kindertje al een liedje ingestudeerd, wat ten gehore werd gebracht: Vader Jacob, maar dan op zijn Nepalees.

De kinderen van ons kinderhuis waren ook weer in een zeer goede stemming om te dansen, want daar kun je overtollige energie in kwijt en krijg je ook weer veel spirit voor terug. Zij zagen er ook weer fantastisch uit in hun traditionele danskledij en dansten de sterren van de Hemel. Er was thee, koffie en een lunch pakket voor iedereen beschikbaar, en een dankwoord aan onze stagaires Bart en Thijs die de bouw hebben begeleid vanuit hun bouwkundige opleiding aan de Hogeschool van Utrecht. Daarbij ook een woord van dank aan onze twee meiden uit Pokhara, Manju en Radhika, die stage liepen op de bouw als loodgieter en electricien. Ook zij zijn inmiddels gediplomeerd en gaan deze week terug naar Pokhara, hun klus is geklaard!

En dan die triomfantelijke glimlach op de gezichtjes van de nieuwe kinderen, zij die niet in staat waren om naar school te gaan. Een mooi uniform blousje aan, spelen met een bal, Lego, zingen en kleuren. En speciaal voor deze gelegenheid ook, de arme moeders en een vader; de meeste van hen van de laagste kaste, onaanraakbaar en gestoken in oude en versleten kleding. Maar met een big smile op hun gezicht. Deze aanblik van die lieve kindertjes en hun ouders geeft mij én mijn collega's en bestuursleden van Stichting Veldwerk de spirit om door te gaan. Tegen alle bureaucratie en tegenwerking in (zo ziekmakend soms), is dit het bemoedigende resulaat van hard werken.

Voor de arme moeders, die werkeloos, landloos en brodeloos zijn, gaan we in het Hamro Gaun project een vaktrainings programma opstarten. Want vaktraining is ook educatie en de sleutel naar inkomen én een meer respectabel bestaan. Gistereren, op de 15^e juni is ook deel één van ons Woman Trainings Program gestart. Vrouwen die analfabeet zijn, nog nooit een school van binnen hebben gezien, krijgen hier vaktraining. Onder andere kleding maken, een geitenfokkerij, een boerderij en biologisch tuinieren worden de toekomstige items van ons project. En daarbij krijgen de vrouwen bij ons ook nog een stukje basisonderwijs, een soort Moedermavo vanuit het verleden. Maar er komt ook een computerclass voor de kinderen van ons kinderhuis en de jonge moeders uit de omgeving die door omstandigheden vroegtijdig hun school moesten verlaten. Want ook in Nepal is computer kennis een vereiste van deze tijd.

Kortom,
Hamro Gaun, een alles omvattend project voor de minst kansrijke kinderen en vrouwen in Nepal, de eerste stap is 15 juni 2007 gezet.
Een geweldige dag, met dank aan de vrijwilligers hier in Nepal én in Nederland die achter de schermen hard meewerken. Maar mijn dank gaat ook in het bijzonder uit naar onze donors, sponsors, diverse bedrijven, grote en kleine scholen, en de vele vrouwen groepen die ons door dik en dun steunen. De sponsorpagina op onze website wordt zeer binnenkort geupdated, maar ik wil toch een paar initiatieven even benoemen;
De dames van Innerwheel te Arnhem-Velp, Térèse van Attekum-stichting, Stichting Maha Mata Nederland. Maar ook de grote hulp en bijdrage van de Wilde Ganzen, het NCDO, Armas Europe-Australian Gold, de Lions Bergen Alkmaar, en alle andere sponsors; namens de kinderen en de vrouwen in Nepal mijn dank aan jullie geweldige bijdrage.

Ik kan nu met een gerust hart en een uiterst blij gevoel even op huis aan;
Nederland, here I come.
Want zaterdagmiddag 7 juli houdt Stichting Veldwerk een presentatie dag in het Mirrorcentrum, wat is gelegen in-onder-tussen de 2 sporen van het Muiderpoort station te Amsterdam.

En daar ben ik samen met onze bestuursleden aanwezig, dus kom vooral eventjes bij ons op bezoek, aanvangstijd 14.00 uur...