Heel veel ouders hier in Nepal staan alleen voor het opvoeden van hun kinderen, door familie omstandigheden of door de burgeroorlog die hier al jaren gaande is. De ouder heeft nauwelijks een dak boven het hoofd laat staan iets te eten voor zichzelf of voor de kinderen. Deze ouder gaat 's morgens vroeg de straat op om te proberen wat geld te verdienen, de oudere kinderen (5 jaar en ouder) moeten dan mee om te werken. Bijvoorbeeld straten vegen, in de bouw gammele trappen op sjorren met manden met stenen, in de tapijtweverijen of in steenbakkerijen om met die zware natte kluiten klei te sjouwen.
De kinderen onder de 5 jaar worden in de hut opgesloten. Daar smeult het keukenvuurtje op de grond nog na. En de tijd heeft geleerd dat veel te veel kinderen enorme verminken hebben opgelopen nadat zij al spelend in dit vuur terecht waren gekomen. Ook bij het kleine meisje uit de bergen, Lalimaya, is dit gebeurd. En niemand thuis om hen eruit te helpen en de gevolgen zijn vreselijk. Naast het gevaar van vuur, is er ook nog het risico van spelen met messen en gevaarlijke stoffen zoals petroleum.


Kortom, het Contact Center voorziet erin dat deze kinderen overdag een veilige en schone plek krijgen, naast liefde en aandacht voor het kind en het “contact “met de andere kinderen. Met elkaar spelen, leren en plezier maken. Ook krijgen de kinderen medische zorg en in elk geval een vol bord voedzaam eten per dag én een paar kopjes thee.
Sommige ouders willen hun zonen wel sturen, maar dochters niet. Dat heeft in hun ogen geen zin, want een meisje wordt maar al te vaak op haar 13e uitgehuwelijkt en vertrekt dan naar haar schoonouders. Verspilde moeite dus, zoiets als “het water geven aan de planten van de buren”.


Ik ontving een mailtje van onze sponsor, Wil Mosk van Armas Europe. Zij stelde mij de vraag of ik nog een project wist voor kinderen, “maar het moest wel dicht bij de eerste basisbehoeften liggen” zo stelde zij. Het Contact Center riep ik. Die moet naar een betere plek, en voorziet direct in de eerste nood van kinderen in moeilijkheden.
Ik maakte een begroting voor 35 kinderen; de huur van een knappe- en schone ruimte, salaris voor 2 leerkrachten en een helper die kookt en thee zet. Ook de kosten voor eenmaal daags Dhal bat en 4 koppen thee, boekjes, schriften, eerste hulp box, etc. nam ik hierin mee. Dat kwam op jaarbasis neer op ongeveer 5000 euro exploitatiekosten, wat slechts 140 euro per kind per jaar is!
Voor dat relatief kleine bedrag heeft één kind een jaar lang veiligheid, educatie, eten, gezondheid én plezier. En het kind is daarmee ontrokken aan zware kinderarbeid of opgesloten worden in het vieze, donkere en uiterst gevaarlijke hutje.

“Oké” zei Wil, “een goed project, dat doe ik! En voor 4 jaar lang kun je op mij rekenen! “

Jeetje, nog aan toe, even een traantje weg pinken, ik werd er emotioneel van, wat geweldig!

Op 17 mei 2004 werd het nieuwe Contact Center officieel geopend. Het was een feestelijke happening en behalve de CCSD afgevaardigden waren daar 35 blije kindertjes. In april 2005 is het Contact Center weer verhuisd naar een nieuwe locatie, waar het nu nog steeds zit. Elke 3 maanden werkt er een vrijwilliger op het Contact Center die de kinderen en de leerkrachten met hun Engels helpt. Daar tussendoor helpt de vrijwilliger ook om deels de lesmethodiek te verbeteren, want dat ging voorheen op een Papegaai-manier. De kinderen brulden de jufrouw na, zonder dat zij wisten waar ze het over hadden. Dat is dus voorzichtig bijgesteld; de kinderen (en de juf) hebben geleerd om zelf te denken, vragen te stellen, vragen te beantwoorden en de stof op te nemen in plaats van dit te kopiëren zonder de betekenis er van te weten. Verder doet de vrijwilliger leuke spelletjes met de kinderen waardoor ze spelenderwijs ook Engels leren.
Roos Dusseljee heeft als vrijwilliger binnen het oude Contact Center gewerkt in het najaar van 2003. Zij had geld ingezameld door acties op haar basisschool de Ark in Haarlem, waar we nog iets voor konden aanschaffen. Van dat geld heb ik een waterzuiveringapparaat gekocht, wateropslagtanks, de keukeninventaris, een kast, een tafel en een paar stoeltjes en zeil voor op de vloer.

Kortom, we zitten de eerste 4 jaar goed. En in het bijzonder de kleine kinderen die voor de poorten van de hel zijn weggesleept. Met onze onuitsprekelijke dank aan Wil Mosk en haar bedrijf Armas Europe en aan al het actiewerk van Basisschool de Ark uit Haarlem, voor de kansarme kinderen van Nepal.

Ik hoop ook van harte dat andere mensen of bedrijven, het idee van Wil Mosk en Armas Europe willen overnemen. Want bedenk hierbij, voor maar 140 euro een heel jaar lang een kind een veilig bestaan geven, zonder dat er ook maar één rupee ergens aan de strijkstok blijft hangen, dat is toch geweldig.