Stichting Veldwerk
Postbus 163
1850 AD Heiloo
The Netherlands
veldwerk@gmail.com
Gironummer: 8289522
Tav. Stichting Veldwerk,
p/a Egmond binnen
Bank: ABN-Amro 543703266
|
Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands |
|
Tel: klik hier veldwerk@gmail.com Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266 |
Barhabise is een klein stadje nabij de Tibetaanse grens en gelegen aan de wilde Bhote Khosi rivier. Ik ben al sinds 1999 actief en bekend in dit stadje en het erboven gelegen ruige berggebied. Men kent mij daar persoonlijk en inmiddels Stichting Veldwerk. Maar dat is eigenlijk niet zo handig, want de noden zijn daar zo hoog als de bergen, armoe troef dus!
Rene ji, tapaaile hamro ketaaketi shayog garnuhunchha?
Ja, vanuit de gemeenschap in Barhabise was er al lang de vraag of wij hier ook iets voor deze vele wees en verstoten kinderen konden opzetten. Want kinderen en vooral weeskinderen uit dit soort berggebieden, worden verkast naar de stad voor zware kinderarbeid, of erger nog; verkocht via handelaren voor vuil werk in India. Werken in het circus of prostitutie in de down-towns van New Delhi, Calcutta of Bombay zijn vrij normale zaken hier, en daar wordt ook uiteraard flink veel geld aan verdiend.
Namaste
Rene Veldt
Sir,
Ooohhhh............... mijn hard bloedt........
Maar ik zal wederom mijn uiterste best gaan doen....,
Ondertussen is Stichting Veldwerk al wel enige tijd actief in Barhabise met het sponseren van projecten om vrouwen van de lage kastes een vaktraining te geven. Want onze filosofie is; als je de moeders aan een inkomen helpt, help je automatisch haar kinderen en dan kunnen zij zelf voor hen blijven zorgen. En het is belangrijk dat arme kinderen of weeskinderen niet naar de grote stad komen, want daar worden het zwerfkinderen of nog erger.
Maar er zijn daar rondom Barhabise, net als op vele andere plaatsen in Nepal, nog een groot aantal arme kinderen waar het niet goed mee gaat.
Rene vriend, kun jij onze kinderen hier komen helpen?
Maar voor de betreffende kinderen is dat het einde van hun kind bestaan; eerst je ouders kwijtraken door overlijden, danwel verstoten worden omdat er een andere lover is opgedoken. En dan onder dwang (en zondere enige zorg voor het kind) dit vieze werk moeten doen en ondergaan. Als het kind in het begin niet meewerkt aan deze praktijken, krijgt het gewoon geen eten, maar wél rake klappen. De moraal van het kind wordt gebroken en bezwijkt onder deze terreur. Na een poosje werkt hij of zij wel mee, tegen wil en dank.
Met al deze ellende in het achterhoofd, de vraag van de lokale organisatie FIFON én een bezoek van onze sponsor Will Mosk van Armas Europe aan Barhabise, werd besloten om hier actie in te ondernemen. Want wij gaan voor deze kinderen zover als binnen onze beperkte reikweidte mogelijk is; géén woorden maar daden!
Na enige voorbereiding zijn wij aan de slag gegaan; er werd een huis gehuurd en opgeknapt in het centrum van het stadje en via posters in de buurtschappen werd ons initiatief kenbaar gemaakt; op welke wijze een kind kon worden aangemeld en aan welke voorwaarden een kind moest voldoen om in aanmerking te komen.
In no time hadden we al 45 aanmeldingen binnen van kinderen uit de omliggende berggebieden, maar ons huis kan momenteel slechts 15 kinderen waarborgen. Na te hebben onderzocht welke kinderen het meest in nood waren, hebben wij hun care takers gevraagd hen te komen brengen.
Maar er moest er nog wel een laatste hand worden gelegd om er een feestelijke opening van te kunnen maken. De dag van de opening waren er al 8 kinderen aanwezig, een beetje van hun stuk door alle veranderingen en indrukken. Maar zij werden direct met liefde opgevangen door de twee didi's en Marlies (een van onze vrijwilligsters die was overgekomen om te helpen) en aan het kleuren en spelen gezet.
Op zaterdag 28 april was het dan zo ver; de leerkrachten van de nabijgelegen school waren allemaal vroeg opgestaan om ons te helpen met het klaar zetten van banken, de muziek, luidsprekers én de microfoon. Ondanks de blakende zon leek de hele stad wel te zijn uitgelopen om de opening bij te wonen. En het was mooi om te zien hoe de kinderen in hun nieuwe huis al na één dag samen echt als een hecht groepje zich over de andere kinderen ontfermdde die later die dag nog binnen kwamen.
Onze nieuwe kinderen gaan volgende week al instromen op de nabijgelegen school, aan de andere zijde van het speelveldje en nog mooi in het begin van het Nepalese schooljaar. Daar was de openings datum ook op afgestemd. De kinderen van onze buurschool hadden voor deze dag dansjes voorbereid. Na een toespraak en bloemenkransen was het grote moment dan daar, het doek mocht eraf! Mero Niwas werd een feit! En de vertaling van Mero Niwas is ”mijn huis”!
's Avonds bij de dal bhat wilden de kinderen nog graag even van het nieuwe uitzicht nagenieten, dus allemaal op een rijtje op de veranda met het bord rijst en linzen in de hand. Tussen twee happen door fluisterde het kleinste jongetje; 'sir, this is my home now?' en nadat ik geknikt had
'I like it sir, I don't want to leave from here!'
Dat kon ik me goed voorstellen met zo'n knus plekje, een fijne slaapkamer met een schoon en nieuw bedje, al die nieuwe broertjes en zusjes die met je spelen en twee schatten van didi's die over je waken. Maar ik kon het toch niet laten om nog even in de schemering naar de bergrug in de verte te staren waar nog minstens 30 mogelijke broertjes en zusjes nu op een houtje liepen te bijten. Dus geen woorden maar daden, we zijn zeker weer een stapje verder maar we hebben nog een eind te gaan.
Vanuit een klein maar vredig stadje dicht aan de Tibetaanse grens; waar het water lekker doorkabbelt terwijl de kinderen binnen nog even kleuren voordat ze naar bed gaan,
Noot van de schrijver;
Juist vandaag (1 mei 2007) komt er weer een Sherpa-gids ons kantoor in Kathmandu binnen gelopen;
on my way up to the high mountains, I found this poor children…
There father become crazy and he is disapeared more then one year; nobody know's where he is, either where he live's, maybe he is dead!
His wife, and mother of this 5 children is deaf and dumb, and she can not take care of those children anymore. The oldest girl is now 13, the youngest baby just 1 ½ year, there house is damaged and leacking. This mother now is begging arround there trying to get some food!
It is very bad conditions and coold there sir,
Can you help them sir???
Geen plaats meer.........
je weet maar nooit wat er nog mogelijk is;
Rene Veldt
Stichting Veldwerk
Kathmandu-Nepal.