Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@wlink.com.np Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Bipendra en Surendra

Bipendra Rai (8) en zijn kleine broertje Surendra Rai (4) zijn de twee zonen van de overleden Dil Kumar Rai en Amrita Rai, bewoners van het afgelegen Chheskan, Sankhuwasawa district in Nepal. Dit echtpaar Rai had geen land, geen bezit of enig knap onderkomen en men leefde in uiterst arme omstandigheden. En daarbij was er geen enkel vooruitzicht dat het voor hen beter zou worden in Nepal. Net als vele andere arme families besloten zij om uit te wijken naar India en daar hun geluk te beproeven. Dus zij vertrokken en al snel vond de vader een baan bij een kolenmijn. Vanaf dat moment hadden zij een vast inkomen, een relatief gelukkig leven en zicht op een betere toekomst. Onderwijl werd ook het tweede kindje geboren.

Maar op een kwade dag kwamen er mensen van de kolenmijn bij Amrita langs met het slechte nieuws dat de mijn was ingestort en dat haar echtgenoot nooit meer thuis zou komen. Omdat de vader er relatief kort werkte, had hij geen enkel financieel recht opgebouwd en zijn vrouw bleef in diepe rouw en berooid achter, met twee kleine kindertjes aan haar hand. Amrita kreeg wat geld van de buren zodat zij weer terug naar Nepal kon reizen. Zij arriveerde in Kathmandu met twee jongetjes en een lege portemonnaie. Maar Amrita vond een baantje als dagloner, het met de hand wassen van kleding bij rijkere mensen. Zij vond een piepklein kamertje om te wonenen en haar oudste kind kon toen na een aanbetaling naar school, de kleine moest nog thuis blijven. Maar na een poosje volgde hij zijn grote broer, en hing hij wat rond bij de school, terwijl hun moeder de was van andere mensen deed. De school vroeg meer geld maar dat kon zij niet betalen, dus Bipendra mocht toen geen examen meer doen.


Ondertussen werd het winter, koud en mistig en Amrita had 3 washuisjes. Het gevolg was dat haar handen helemaal kapot gingen van het vele wassen, en zij kon haar werk niet langer uitvoeren. Haar werkgeefsters stuurde haar weg en zij had geen geld meer, geen inkomen. Daarmee kon zij ook haar kamertje niet meer betalen en zij kwam op de straat terecht. Zij zwerfde rond met haar kinderen, bedelend om wat voedsel en wat onderdak. De kinderen raakte ondervoed, net als de moeder, en zij hadden het koud s´nachts op de straat slapend.

Op een koude winterdag had Amrita een onstuitbare huilbui vanuit haar vreselijke toestand en de hopelose situatie waarin zij daar aan de straatkant verkeerde, toen er juist een vrouw langs liep. Het was Shoba Subedi die niet zo verweg van die plek woonde. Zij zag deze situatie aan, en vroeg haar naar haar probleem.
Na dit vreselijke verhaal gehoord te hebben en de twee jongens in al hun ellende gezien te hebben besloot zij hen bij haar thuis uit te nodigen om de eerste nood te ledigen. Zij verstrekte hen een kleine kamer, met één bed, wat dekens en iets simpels te eten. Zij waren daarmee gered van de straat, uit de kou en de honger. Maar op een nacht werd het oudste jongetje Bipendra erg ziek, en Shoba en haar echtgenoot brachten hem naar het kinder ziekenhuis. Daar heeft hij bijna twee dagen in Coma gelegen, Amrita was wederom radeloos, want zij dacht nu ook haar kind kwijt te raken en daarbij, de overheid betaalt niet mee aan ziekenhuis kosten. Shoba heeft toen binnen haar familie kring geld opgehaald om dit kind de juiste verzorging in het ziekenhuis te kunnen bieden. Na twee weken ziekenhuis mocht Bipendra weer met zijn moeder mee. En Shoba ging op zoek naar een betere oplossing voor deze familie.

Begin april kwam ik op bezoek bij de Nederlandse Ocky Pladet, in het Nepal Ortopedic Hospital waar zij elk jaar een aantal maanden als verpleegkundige werkt. Enpasant noemde Ocky het verhaal van een weduwvrouw met een paar kinderen en of ik een oplossing hiervoor wist.
Ik heb toen die vrouw, Shoba opgezocht en kennis gemaakt met Amrita en haar twee kleine zoontjes die nu bij haar in dat kamertje woonde. Nu zit ons kinderhuis Hamro Niwas helemaal vol, dus dat was geen optie. Wij zijn op zoek gegaan naar een goede school en hebben die nu gevonden.
De twee jongens krijgen nu degelijk onderwijs en de moeder heeft haar handen vrij om weer wat geld te gaan verdienen, mogelijk in ons tasjesproject.


Toen de aanmelding op de school rond was en ik dit aan de moeder meedeelde barstte zij wederom in tranen uit, maar dit keer van blijdschap. Zij viel aan mijn voeten en ontstak in dankbetuigingen, god was weer weer op aarde gekomen en in haar aangezicht verschenen, etc. etc.

Rene Veldt, Stichting Veldwerk, Nepal.