Maar ook op de Christelijke Basis School De Merula in Heenvliet werden ludieke acties gevoerd voor de kinderen van Nepal. Op onze pagina van Sponsoractiviteiten staat dit verder uitgebreid vermeld, dus kijk even hier! En uiteraard alle kinderen en leerkrachten, heel erg bedankt namens de kinderen in Nepal voor jullie enorme inzet!


Acties in Alkmaar door de studenten van het Jan Arentz college, afd., Viaanse Molen.
De studenten en leerkrachten van het Jan Arentzs College zijn al een paar jaar rond Kerstmis bezig met acties voor Stichting Veldwerk en de kinderen van Nepal. Zij organiseren dan ook een Kerst dorp in hun school wat de gehele periode in het teken staat van het kerstfeest en de projecten van Stichting Veldwerk.
Dit jaar hadden zij als doel een speciaal gedeelte van de nieuwbouw voor het nieuwe kinderhuis, het zogeheten Riet of Helofytenfilter. Zij hebben er wederom heel veel werk van gemaakt met een geweldig resultaat. Zie voor de rest van dit verhaal deze link.


KSA Etten-Leur
De Katholieke scholen gemeenschap in Etten Leur heeft op 16 maart jl. weer haar jaarlijkse 3^e wereld markt gehouden. Deze dag staat altijd bol van de activiteiten: de brugklassers doen onder meer een sponsor loop. De 3^e wereldmarkt welke werd georganiseerd onder de bezielende leiding van Onno Meijer en Reinier Geurts, wordt elk jaar druk bezocht door familie en vrienden van de leerlingen naast vele andere belangstellenden.
Deze dag heeft in combinatie met de vermeerdering van de Wilde Ganzen samen het geweldige resultaat van € 10.900 opgeleverd.
Met dit geld gaan wij een grote water voorraadtank bouwen. Dit is nodig daar de watervoorziening in Kathmandu, voornamelijk in het voorjaar, erg slecht geregeld is. Omdat water tekort dus voor te blijven komt er een groot betonnen voorraadvat, wat ons voornamelijk in drogere periodes van schoon drinkwater moet blijven voorzien. Met dank aan de scholieren, hun leerkrachten en Stichting de Wilde Ganzen voor deze mooie resultaten.
Naast de hierboven genoemde school activiteiten hebben wij uiteraard nog veel meer gelden van andere acties en privé donors mogen ontvangen (in totaal meer dan 250 schenkingen) met onze dank daarvoor.


En dan gaan we nu maar eens beginnen met de bouw, Geen woorden maar daden!
Zoals gezegd is het huis al gehuurd, een aantal kamers ingericht en het kantoor is met een echte Hindoeïstische Puja geopend en in gebruik gesteld. De contracten met de aannemer zijn getekend en de bouw heeft vanaf 4 september een aanvang genomen. Onze bestuursleden Jaap de Vries en Fred Valkering waren bij dit heugelijke feit aanwezig en hebben als afgevaardigden en getuigen uit Nederland, de bouw-overeenkomst mede ondertekent.
Ik hoop dat over twee jaar de laatste steenlegging gaat plaatsvinden, want die tijd hebben we ongeveer nodig om ons ecologische dorpje in al haar facetten af te ronden.
Wordt vervolgd, wij gaan een voortgang fotoreportage op deze website creëren, dan kunnen jullie de vorderingen vanachter de computer volgen.


Overige activiteiten en de voortgang in Nepal.
Er kwamen en komen ondanks alle politieke strubbelingen, nog steeds veel vrijwilligers naar Nepal om te helpen op de scholen, de kindertehuizen, de vrouwen programma's en bij de projecten voor de gehandicapte kinderen . Maar het was in de afgelopen en uiterst woelige periode niet altijd even gemakkelijk om op onze bestemmingen te geraken, omdat de straten vaak waren afgezet door demonstraties of omdat er een algemene staking werd afgekondigd. Dan mocht er niemand meer over straat en werden de scholen en de projecten ook direct gesloten. Maar de kinderen zaten dan ook automatisch weer thuis en een beetje verveeld naar de TV te kijken of toch maar wat huiswerk te maken.
Maar als "blanke" konden we soms toch nog wel tussen de versperringen door het kinderhuis bereiken waardoor wij hen toch wat extra aandacht konden geven wat betreft huiswerk, de computer klas of wat spelletjes binnen het hek. Ten tijde van het examen waren de kinderen dan ook nog redelijk voorbereid en kwamen zij desondanks toch met goede cijfers thuis.

Het nieuwe schooljaar begon wel weer 3 weken later vanwege de zogeheten Andolan, de strijd van het volk tegen de macht en dictatuur van de koning. De residentie van de Eerste Minister (net zoiets als het torentje van Balkenende) ligt bij ons in de straat, juist honderd meter voorbij het kinderhuis. Onze kinderen waren vanaf ons dakterras er dan ook getuige van dat de eerder zo gevreesde rebelse Maoïsten leiders nu bij onze buren welkom werden geheten voor vredesbesprekingen na de val van de koning. Een historisch feit voor onze kinderen en de bewoners van Nepal.


  Wereldvoetbal cup en de toto
Ondertussen begonnen ook de wereldkampioenschappen voetbal in Duitsland, wat ook in Nepal op de voet werd gevolgd. Alleen door het tijdsverschil liep dit wel eens wat uit de hand, daar sommige wedstrijden bij ons pas om 1 uur 's nachts begonnen. Twee Nederlandse werkers in Kathmandu, Gerard en Raymond hadden een Voetbal toto in elkaar gedraaid en daar konden wij met onze kinderen ook aan meedoen. Dat was erg leuk en dit gaf een extra dimensie aan deze wereld cup. Uiteindelijk werd één van onze vier groepjes dan ook nog tweede wat hen een kleine geld prijs opleverde. Met dank aan Gerard en Raymond voor al hun werk hieraan.


Cross Borders vrijwilligers;
Zoals gezegd waren er ondanks het politieke klimaat toch nog vele vrijwilligers aan het werk in Nepal via ons Cross Borders programma. Marja Boer was een van hen; zij heeft in totaal 10 maanden aaneen in Nepal doorgebracht en zij werkte onder andere mee aan het tasjes project. Dit is een zogeheten inkomen genererend project waarin vrouwen die in zeer moeilijke leven omstandigheden een vak leren en ook een salaris ontvangen om in hun eigen onderhoud te kunnen voorzien. Voor het verhaal van Marja en wat zij hier zoal heeft gedaan, kijk eventjes hier.


Ook Dorreke Pijnenburg en Emile Schmitz hebben hier lang gewerkt. Zij kwamen tijdens hun wereld reis voor 3 maanden langs, maar zij plakte er nog eens 3 maanden aanvast, het beviel ze zo goed ondanks al het politieke en militaire machtsvertoon. Dorreke werkte in de eerste periode bij het " vergeten schooltje" een dagcentrum waar verstandelijk gehandicapte kinderen bijeenkomen en worden zoet gehouden. Het is er zo'n bende, en de school waar het officieel bij hoort heeft het min of meer onder aan de berg verstopt want men wil niet weten dat er ook " van dit soort kinderen" in Nepal zijn.  Zie het verhaal van Dorreke en haar ervaring op deze werkplek.

Emile hield zich in die periode bezig met de marketing van het papieren tasjesproject , om de vrouwen van het project ook werkelijk van een inkomen te garanderen. In de namiddag waren zij beiden aan het werk in Hamro Niwas, ons kinderhuis in de stad Kathmandu. Toen Dorreke en Emile bijtekenden was dit expliciet bedoeld om in de Terrai te gaan werken op ons schoolproject in Prasuani. De Terrai is het platte land van Nepal en het overgang gebied met India. De werkplek daar is gevoelsmatig 200 jaar terug in de tijd, waar het leven nog uit houten ploegen, ossenkarren en lemen hutjes bestaat. Dorreke en Emile waren daar eerder even een dagje op bezoek geweest en hun hart werd door dit dorpje en haar inwoners gestolen.

Er was al een schooltje daar in het dorpje, maar de dorpsbewoners wilde een crèche erbij bouwen voor de kleine kinderen. Met zo'n crèche kunnen ook de moeders weer aan het werk in de rijstvelden. Dorreke en Emile hebben de bewoners in hun idee gesteund en daar financieel ook in bijgedragen om het geheel een succes te maken. Dat laatste is gelukt. Eerder hadden zij een actie rond kerst opgezet genaamd "geen kalkoen, maar poen!" Dat heeft ze geen windeieren gelegd en met dit bedrag hebben zij onder andere dat klas lokaaltje gebouwd, een nieuwe toiletgroep erbij gemaakt en de hele school is geverfd. Kortom; een geweldig resultaat . Zie hier een stukje van hun website;

We waanden ons even in Nederland toen bleek dat onze plannen bediscussieerd moesten worden met het 'managementcomité' van de school en werd er na overeenkoming met de aannemer per direct een spoedvergadering gehouden. De drie dichtst-bij-school-wonende boeren die over een bril beschikten werden spontaan tot 'chairman' uitgeroepen en van het land gehaald. Er werd Nepali thee gemaakt, bankjes werden op het erf gezet, de geiten en eenden weggejaagd en de vergadering stak van wal. Na veel tevreden knikjes bleek onze kleine Nepalese woordenschat voor deze omstanders echter veel interessanter dan de mededeling zelf. Een hele onderneming dus, maar weet je? Ja weet je? Kijk voor de rest van al hun werk en belevenissen onderweg even hier....!

Prachtig fotoboek over Stichting Veldwerk en de vrijwilligers van Cross Borders!
In diezelfde periode kwam ook Peter Voerman uit Assen met ons mee, hij wilde graag het vrijwilligers gevoel meebeleven en als professioneel fotograaf heeft hij dan ook alles super mooi vastgelegd. Peter heeft bijna al onze werkplekken bezocht en werd daarmee de reizende reporter voor Stichting Veldwerk en Cross Borders Nepal. Van deze lange rondreis heeft Peter een prachtig fotoboek gemaakt. Dit boek is te koop en de opbrengst is bestemd voor de projecten van Stichting Veldwerk in Nepal. U kunt al een voorproefje nemen van zijn werk op zijn fotoboek website.
Daar bestaat ook de mogelijkheid om in te tekenen voordat het boek uit komt. Ik heb de proefdruk al ingezien en het is werkelijk een pracht exemplaar wat u niet mag missen.

Maar er zijn veel meer vrijwilligers geweest én aan het werk momenteel, dan de hierboven genoemde. Kijk even hier voor de laatste update over onze vrijwilligers.

 
Arjen Toorman en Ursula Cats zijn ook op wereldreis en kwamen voor 3 maanden meehelpen. Arjen nam de marketing van het tasjes project van Emile over en Ursula begon een speciaal project op de Technical and Skill Development Centre for Blind and Disabled (TSDCBD).
  De TSDCBD is een vakschool voor blinde en gehandicapte mensen in Kirtipur. De studenten daar ontvangen een job training van 9 maanden in een vakgebied wat binnen hun vermogen ligt.
Maar daar doet men ook aan zangles en er speelt een bandje, wat traditionele nepalese muziek ten gehore brengt naast hedendaagse muziek. Ursula is drama therapeute van beroep en heeft met de zanggroep en de band een bijzonder toneelstuk in elkaar gedraaid. Deze werd 15 juli opgevoerd in het Restaurant 1905 en de opbrengst van deze uitvoering was bestemd voor de school. Het werd een groot succes en het haalde zelfs de grootste kranten van Kathmandu. Maar het was vooral een succes voor deze groep gehandicapte jongeren, die voor het eerst in hun leven een echte uitvoering deden wat hun zelfbeeld enorm heeft versterkt. Met dank aan Ursula voor haar inzet en enthousiasme in deze. Zie hier het artikel in de krant en een interview met de oprichtster van dit centrum, miss Shashi Kala Singh.


Bezoekers aan het kinderhuis... 
Uiteraard zijn er in de afgelopen periode weer vele bezoekers bij ons langs geweest. Het leuke is ook dat er zoveel ex vrijwilligers terug komen om weer even een kijkje te nemen in ons kinderhuis. Vaak komen zij dan ook met hun  familie om hen het leukste kinderhuis van Kathmandu te laten zien, en terecht!   Henri van Betlehem met zijn ouders, Rens en Renske, Mara van de Ven met haar Moeder, Arno en Susan, Marjo Jenniskens maar ook onze Julie uit België die ondertussen zelf een klein kinderhuisje heeft opgezet.
Ook Arie Janssen uit Oss was weer even op bezoek. Arie had van zijn schoonfamilie, Maria en Albert Cooymans uit Apeldoorn, € 100 meegekregen om deze goed te besteden. Nou dat kwam ook goed uit, daar de moesson regens er al aankwamen en onze kinderen hard aan nieuwe regenkleding toe waren. Dus ik ben direct met onze Aunty naar de bazaar getogen alwaar wij 31 regen pakjes en poncho's hebben gekocht, naast een paar paraplu's voor  de staf. Op de dag dat  we deze  aan het passen waren werd er op het hek geklopt en daar stond Arie voor onze neus. Toeval bestaat niet en Arie was erg verrast met deze snelle actie. Hij melde terloops dat hij nog meer familie had en er nogmaals honderd euro te verdelen viel. Kijk dat zijn leuke dingen hè en die houden de spirit van ons werk erin.

Maar er zijn meer bezoekers geweest, onder andere;
Trudie en Trudie, Joke Bakker, Gerard Urselman, maar ook Padma Bansie, haar broer Ronald en diens vrouw Ineke kwamen op bezoek. Ronald en Ineke hadden vanuit Diemen een voorraadje pennen, boeken en schriftjes mee getorst en deze aan onze kinderen uitgedeeld. Die waren blij verrast met deze actie en ik wil Ronald en Ineke dan bij deze nogmaals even van harte bedanken voor hun bezoek en bijdragen aan ons kinderhuis.



Co en Corrie van de Holland Building.
Co en Corrie Rijnders uit Enkhuizen komen al vele jaren naar Nepal, maar niet zomaar!
De broer van Corrie , Ben van der Stam, was lang geleden op weg naar een project  voor gehandicapte kinderen in Kathmandu, maar in het zicht van de Internationale luchthaven verdween het vliegtuig van de radar en Corrie heeft haar broer nooit meer gezien. Maar om eens te kijken wat Ben toen ooit van plan was, gingen zij op bezoek bij datzelfde project voor de gehandicapte kinderen. Dat was het startsein voor hen om de handen uit de mouwen te steken en daar vanuit  hebben zij nu een aantal maanden geleden de Holland Building geopend.
Dit centrum is een leer centrum voor kinderen met Cerebraal Palsye, maar de nadruk van de training ligt op de ouders. Want zij moeten leren in de thuis situatie met hun kind en deze problematiek om te gaan.
Co en Corrie kwamen natuurlijk ook weer bij Hamro Niwas op bezoek en zij brachten naast wat andere cadeautjes, een prachtige garage en autootjes mee voor onze kinderen die daar nu uren zoet mee zijn. Co en Corrie, heel erg bedankt hiervoor en kom snel weer eens op bezoek.

In Kathmandu waren ook 9 vrouwen bezig met een inkomen generend programma, dit in ons welbekende Tasjesproject. Ook deze vrouwen kwamen uit allerlei bizarre omstandigheden, maar hebben via het project toch de draad van het leven en een dagelijks werkritme weer opgepakt. Naast de training in het maken van dit fantastische tasje van oude Nepalese kranten, ontvingen zij een modaal lokaal salaris. Daarnaast kregen zij ook counseling en begeleiding wat betreft hun traumatisch verleden.
Maar de vrouwen kregen ook les in alfabetisering en een aantal op hun eigen verzoek, zelfs Engelse les! Dit project verliep via onze locale partner Shaktie Samuha. De bedoeling  was na de training om de vrouwen door te laten stromen in een betere baan, met meer toekomst mogelijkheden. Shakti Samuha vond een fabriekje waar leren tassen werden geproduceerd en men had meer personeel nodig. Precies een jaar na de start zijn onze dames doorgestroomd naar dat nieuwe project, waarmee zij beter toekomst perspectief hebben. Met dank wederom aan de Melania foundation die ons hierbij heeft gesteund en alle vrijwilligers die aan dit bijzondere project hebben bijgedragen.

In de plaats Barhabise vlak aan de Tibetaanse grens is het project van Bhakta Nepali gaande. Deze man is een Dalit, wat de laagste kaste is in het Hindoe systeem. Mijnheer Bhakta zag de nood van de vrouwen die van de laagste kaste zijn en hij besloot om een project op te zetten om zijn zusters wat te helpen. Hij ronselde geld bij de plaatselijke overheid en een paar bedrijven. Hij kocht een stel oude naaimachines en startte een training voor deze vrouwen. Per gehucht mogen maximaal 2 vrouwen aan zijn training deelnemen, om dan later thuis weer als vakkundig naaister te kunnen werken.

Van de 74 vrouwen op zijn lijst zijn er al 40 doorgestroomd die nu boven op de berg aan de Tibetaanse grens hun eigen winkeltje runnen. Omdat deze vrouwen van heel ver komen kunnen ze niet dagelijks naar huis, dus hij verzorgt ook voor een deel hun onderdak ten tijde van de training en als ze het niet zelf kunnen betalen ook nog hun eten. Met het gevolg dat hij op een bepaald moment bijna bankroet ging, bruin trok het niet meer. Via een van onze sponsors, Armas Europe uit Broek op Langedijk kon het project worden voortgezet en de vrouwen hun training afmaken.
Bhakta bleef daarmee ook weer geloofwaardig in zijn omgeving en wederom kon hij wat geld bij de lokale gemeenschap los peuteren. Hij is nu druk doende om de Dalit Woman Welfare Assocation op te zetten. Dit met een eigen gebouwtje wat bestaat uit een naai atelier en slaap ruimtes voor de vrouwen erboven. Zijn gebouw is nog niet klaar bij gebrek aan voldoende geld. Hij wacht op een klein wonder van Laxmi, de god van het goede geluk, zo vertelde hij mij. Let's see of de wonderen de wereld nog niet uit zijn.


Gehandicapte kinderen in Nepal
Onze bijdrage voor het welzijn van de gehandicapte kinderen in Nepal lag een beetje op zijn gat in het afgelopen jaar. Want de gebieden buiten de hoofdstad Kathmandu waren volledig in handen van de rebellen en daarmee ontoegankelijk voor vreemden. Net als alle andere hulporganisaties lag ons werk daar dus nagenoeg stil. Maar daar gaat nu dus weer verandering in komen. Ondertussen vonden wij nog wel wat kinderen in de stad waar we extra tijd en energie aan hebben gegeven.

Suman Lama is een jongetje van 14, hij is meervoudig gehandicapt en ligt de gehele dag op bed, hij kan niet spreken of zelfstandig iets ondernemen, ook niet eten of toiletteren. Zijn vader is alcohol verslaafd en een ware nietsnut. Zijn moeder heeft om die reden, toen Suman net jaar 3 was, de benen genomen en is met een ander man getrouwd. Andere mannen accepteren geen stief kinderen, dus Suman bleef bij zijn opa en oma achter. Dit echtpaar is inmiddels 70 en 75 jaar oud en weten niet wat ze met het kind aanmoeten. Als deze mensen beiden van huis zijn, knopen ze het jochie op zijn bed vast aan een tralie van het raam. Dit om te voorkomen dat hij van het bed valt. Kortom, barre omstandigheden. Suman ligt de hele dag in een spastische kramp stuip en met onze vrijwilligers proberen wij hem weer wat te activeren. We hebben hier locale professionals bijgeroepen, die daar nu (tegen betaling uiteraard) wekelijks aandacht aan gaan besteden. Hij wordt nu ook eenmaal per maand met een busje opgehaald om hem in het CP centrum (van Co en Corrie) met andere kinderen in contact te brengen naast wat professionele begeleiding. Elke week komt er nu ook een huishoudhulp om Opa en Oma wat helpen met hun dagelijkse beslommeringen zodat zij ook even het huis uit kunnen zonder het ventje zo Spartaans vast te knopen.


Maar sinds we nu ook op het "vergeten schooltje" werken en bij de jobtraining voor de Blind en de Disabled, zijn we al in contact gekomen met 9 andere families die in dezelfde situatie verkeren als Suman Lama.
Heel toevallig was het Liliane fonds hier in augustus op werkbezoek en we hebben deze problematiek met hen besproken. Zij gaan er nu mee akkoord dat wij een extra persoon inschakelen om deze kinderen die nooit van huis kunnen, op te zoeken. Die persoon gaat in kaart brengen wat de actuele situatie is en hoe wij hen uit hun isolement kunnen verlossen. Het Liliane fonds (wat ooit in 1980 door Liliane Brekelmans is opgericht voor hulp aan gehandicapte kinderen in 3^e wereldlanden) wil hier graag aan meewerken wat voor ons een extra uitdaging is om deze vergeten kinderen op te sporen en hen die aandacht te geven waar ze recht op hebben.

In de vorige nieuwsbrief sprak ik nog over het jongetje met de vreselijke brandwonden. Hij is nu onder behandeling van een plastisch chirurgie het Teaching hospitaal en we hebben geregeld dat zijn medische zorg gratis is voor de ouders. Zijn herstel proces zal nog enige jaren in beslag nemen, als er al geen slopende infectie ziekte bijkomt. In de volgende brief zal ik daar iets meer over uitweiden.

Als ik zo even naar boven terug kijk is er ondanks de vertraging in de nieuwbouw, toch wel heel erg veel werk verzet. Dit is mede mogelijk gemaakt door de bijdrage van alle vrijwilligers, het bestuur van Stichting Veldwerk in Nederland maar ook zij die hier aan het werk waren én nog zijn. Met mijn dank aan al deze mensen.

Ik ga nu mijn overall eindelijk weer eens aantrekken, want ik moet terug naar de bouw, aan het werk want mijn motto is Géén woorden maar daden!
Gezien de overweldigende support van vele sympathisanten aan onze Wilde Ganzen actie in combinatie met de NCDO, is dit dus nu ook mogelijk. Bij deze willen wij dan ook iedereen heel erg bedanken die dit voor ons en de kinderen van Nepal, mogelijk heeft gemaakt.

Met voor nu de groeten vanuit Kathmandu
René Veldt,
Stichting Veldwerk en
Cross Borders Nepal.

Voor financiële steun aan onze projecten, Giro 40.000 van de Wilde Ganzen te Hilversum, onder vermelding van Veldwerk Nepal.