Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@gmail.com Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Maart 2007

Hallo allemaal,

Hierbij het laatste nieuws vanuit Nepal;

"We zijn verhuisd"

Ons oude Stichting-Veldwerk kinderhuis, Hamro Niwas, in de stad Kathmandu is gesloten. Al onze inwonende kinderen zijn overgebracht naar het plaatsje Sankhu naar een groot en schoon huis. Wij hebben dit huis voor een poosje gehuurd en het is gelegen op de kop van ons nieuwe bouwland. Daardoor kunnen de kinderen de bouw van ons mooie en ecologische project van dichtbij meemaken en lekker ravotten in de jungle die hier pal achter ligt.
De timing van deze verhuizing was niet zo handig ten opzichte van het schoolseizoen, maar het kon niet anders en het moest nu gewoon gebeuren. De kinderen gaan nu tijdelijk nog met een busje elke dag naar hun oude school, omdat van school wisselen in Nepal op erg veel problemen stuit. Dus nu rijden zij dagelijks heen en weer en dat lukt aardig. Aan het begin van het nieuwe schooljaar, wat half april begint, gaan ze over naar school in het dorpje Sankhu.



14 december jl. was de echte verhuizing, alle kinderen arriveerden direct na school in hun nieuwe onderkomen.
Op 15 december hebben we een verlaat Sinterklaas feestje gevierd en op 16 december ben ik zelf, met een weekje vertraging door al deze omstandigheden, op huis aangevlogen. Thuis aangekomen had ik het wederom gezellig druk met het bezoeken van diverse sponsor activiteiten. Onder andere werd er kerstactie gevoerd op de Polsstokschool in Alkmaar, bij de dames van Innerwheel Arnhem-Rijn-IJssel te Velp en er was een informatie avond in Alkmaar georgainseerd voor onze donoren en sponsors.
Kerstmis vierde ik bij mijn familie, wat altijd bijzonder prettig thuiskomen is. In het nieuwe jaar heb ik nog een bezoek gebracht bij de Lions club in Bergen en een bezoek aan het kantoor van Stichting Miva in Breda. Deze trip was tijdens de beruchte 18 januari storm, waar vele reizigers langs de spoordijk strandde. Ook ikzelf bleef dus fijn steken in het oosten des land. Geluk bij een ongeluk kon ik daar een warm onderdak vinden en kon ik via de Tv de toestand in het land volgen. Op 21 januari, juist na een gezellige vrijwilligers reünie in Utrecht, ben ik weer naar Nepal afgereisd.

Hamro Gaun;

Ons nieuw te bouwen project heeft de naam Hamro Gaun gekregen, wat net zoveel betekent als “Ons Dorp”.
Dit dorpje wordt gebouwd in de oude Nepalese bouwstijl, om geen afbreuk te doen aan de omgeving. Ons dorpje wordt ook zoveel als mogelijk duurzaam gebouwd en ingericht. De tuinen eromheen worden gebruikt om vele soorten bloemen, planten en fruitbomen te kweken, naast onze eigen groentes. Dit alles wordt volgens biologische teeltwijze gekweekt, dus zonder allerlei gifstoffen. De tuin krijgt ook een inkomen genererend effect, de winst van de producten wordt aangewend om het project voor een deel zelfvoorzienend te maken.
Daarbij geldt de tuin ook als trainingsproject voor ons jobtraining centrum, waar vrouwen en jongeren uit minder goede omstandigheden een vak kunnen leren. Met deze vakkennis en indien nodig wat microkrediet voor de opstartfase, kunnen zij na deze training in hun eigen onderhoud voorzien.

Kortom, een alles omvattend project, wat een voorbeeld functie zal vervullen in de ernstig vervuilde Kathmandu vallei.
Voor meer specifieke informatie over de inhoud van dit project zie deze link!

Wij zijn dus verhuist uit de stad, dat ging overigens niet helemaal vanzelf en het had nogal wat voeten in de Nepalese aarde. Als ik over een jaartje of twee wat meer tijd vrij heb, ga ik daar eens een leuk boekje over schrijven.
De clou zit hem in het feit dat ons contract met de oude partner CCSD was verlopen en wij niet zo tevreden waren van hun output. Wij zijn een verbinding aangegaan met een nieuwe locale partner, genaamd Bal Kshetra Nepal (“kinder speelveld in Nepal”).
Wij hebben samenwerking tussen de twee partners gepromoot, maar de oude partner vond het allemaal niet zo leuk, dus het werd zachtjes uitgedrukt nogal wat getouwtrek tussen hen. En het is goed te weten, dat geen enkele buitenlandse organisatie in Nepal aan het werk mag, zonder de directe betrokkenheid van een lokale partner. Deze laatste wordt de uitvoerende partij en zij zijn daarmee heel zwart-wit, de baas van het project. In de samenwerking met de oude partner CCSD, waren wij de melkkoe, en zij melkten ons. Maar we mochten geen Boeeeh roepen. Afijn, het komt ooit allemaal in mijn boek, eerst maar eens de bouw helemaal netjes en soepel afronden met de nieuwe partner.

En de nieuwbouw??

Die gaat als de brandweer, letterlijk!

Zoals je wellicht nog weet, 27 september 2006 is de eerste steen gelegd. Maar vanaf dat moment was er direct een maand vakantie vanwege het Dashain en het Tihar festival. Maar begin november kwamen de metselaars en de timmerlui dan toch in actie, en nu 4 maanden later is deel één van de totaal acht te construeren gebouwtjes al op het hoogste punt. Het schooltje schiet al mooi op en we verwachten dat deze medio april wel klaar zal zijn. Alle mensen die bij ons project op bezoek komen, verbazen zich direct aan het uiterst strakke en zeer degelijk uitgevoerde vakwerk bij ons op de bouw.
Men heeft al vele bouwprojecten gezien in Nepal en andere delen van Azië, maar zelden zo strak als bij ons op de bouwplaats. Nou, dat is goed nieuws toch?
We hebben dan ook een goede aannemer gekozen, en dat is een hoop waard. Hij betaald zijn personeel ook naar behoren, en de vrouwen verdienen hetzelfde salaris als hun mannelijke collega's in gelijke arbeids omstandigheden.
En dat mag in de krant, want dat komt in Nepal bijna nooit voor.
Ten tijde van onze aanbesteding met diverse aannemers, hebben wij onder andere als eis gesteld; geen kinderen op de bouw en gelijke beloning voor vrouwen en mannen. Welnu, dat werkt dus en ik ben erg tevreden tot nu toe, dat snappen jullie!

De bouw gaat zoals gezegd als de brandweer dus, ja elk bakje cement mortel wordt op de brandweer methode doorgegeven, 20 mensen op de rij, en het bakje vliegt vanaf de mortelhoop van hand tot hand naar haar eindbestemming in de betonbalk of de betonvloer. Een zeer ouderwets brandweersysteem, wat het in Nepal nog goed doet. En bovenal, 20 mensen hebben op zo'n moment ook weer een baan en inkomen. Top toch?
Voor de voortgang van de bouw, zie het bouwvoortgang verslag , met veel foto's.

Jyoti Vaktraining Centrum in Pokhara;

En er is nog een leuke bijkomstigheid;
In Pokhara hebben wij aan de bakermat gestaan van het Jyoti Vocational Training centrum, nu bijna 5 jaar geleden. In dat centrum onder de vakkundige begeleiding van onze engelse collega CWS krijgen jongeren uit moeilijke omstandigheden daar een vakopleiding op maat;
Schoonheid specialistes, caretakers / verzorgers, secretaresses, maar ook het vak van elektricien en loodgieter behoren tot de mogelijkheden daar. Heel toevallig zit er in de klassen loodgieter en elektra, elk een meisje die dit vak willen leren. Manju en Radhika studeren nu in hun laatste jaar en waren op zoek naar een goede stageplek, maar dat is bijzonder moeilijk voor meisjes in dit mannenberoep.
Nou je snapt het, toeval bestaat niet en deze meiden lopen nu bij ons op de nieuwbouw stage, onder supervisie van de elektra man en de loodgieters baas. Ze moesten even aan het idee wennen, ”meisjes op de bouw, ha ha ha.......!!”
Maar ze zijn inmiddels geaccepteerd, ik liet ze ook geen andere keuze! En het gaat nu super dus!

Het is overigens leuk om te melden, dat sinds 5 februari jl. er vanuit de technische hoge school Utrecht twee studenten bouwkunde bij ons aan het werk zijn, in het kader van hun stage. Bart van Bunningen en Thijs van Oostrum hebben zich op de uitvoering gestort, tekentechnische zaken, de rol van opzichter en onze opmerkelijke ecologische bouwwijze. Zij werken nu mee om ervoor te zorgen dat alles wel volgens onze maatstaven wordt uitgevoerd. Uiteraard rekening houdend met de geldende normen en waarden ter plekke. Bart en Thijs zijn via de vereniging De Civiel Ingenieur met ons in contact gekomen. Met dank aan hun bijdrage aan ons werk.

Het was onlangs op 14 februari Valentijnsdag, wat ook hier in Nepal commercieel wordt uitgebuit. Maar het werd out of the bleu een zeer bijzondere dag voor heel Nepal, en Kathmandu in speciaal. Want er kwam een enorme sneeuwbui omlaag, wat sinds 62 jaren niet meer was voorgekomen. Bart en Thijs hebben daar wat mooie foto's van gemaakt, want zij waren ter plekke op onze nieuwbouw. Dus kijk eens even hier; Sneeuwverlet op Valentijnsdag.

Overige Veldwerk projecten;

Bij de overige projecten van Stichting Veldwerk loopt het binnen de gegeven omstandigheden ook goed.

Barhabise;
Het naai-training project in Barhabise heeft een vervolg gekregen. Er wordt via onze sponsor Armas Europe een nieuw gebouwtje neergezet, waar de vrouwen van de plaatselijke Dalit community hun trainingen gaan krijgen. Daarbij gaat dit gebouw als een soort clubhuis functioneren.

Chitwan;
De vrouwen van het naai-trainingsproject in het Chitwan district hebben inmiddels hun eigen winkeltje geopend. Dit was mogelijk nadat zij hun diploma hadden behaald en dat wij voor hen ook Micro krediet hebben geregeld.
Naast hun naai activiteiten willen deze dames nu ook hun kennis uitbreiden met embrodery en zelfs computerles. Dit laatste nemen wij nu in overweging.

Dhading-Nalang;
Inmiddels zijn we ook aan het werk getogen in het Dhading district wat tussen Kathmandu en Pokhara in ligt. Jaques Angenot uit Belgie en de vrijwilligers van Cross Borders geven daar les op de plaatselijke scholen, maar hebben ook een inventarisatie gedaan naar de eerste basis behoeften zoals medische zorg, water en sanitaire voorzieningen, lichamelijk hygiëne, family-planning, hulp aan zwangere vrouwen, hulp en nazorg bij de bevalling, etc. Naar nu blijkt is daar niets aanwezig wat je een minimum aan basiszorg zou kunnen noemen. Anna van Gemert is student medicijnen en zij heeft de situatie geïnventariseerd en in een report beschreven, healthcare in Nalang (PDF).

Via een bijdrage van Jaque Angenot en zijn dochter Charlotte die een project op haar school heeft gedaan, én een startsubsidie van onze sponsor Armas Europe, is Stichting Veldwerk daar nu toch begonnen met het aanbieden van voorlichting en eerste hulp. Wij hebben sinds december vorig jaar een goed medisch opgeleide Nepalese vrouw in dienst, Meena genaamd. Zij bezoekt alle huizen en hutjes van de bewoners in dat gebied. Zij geeft voorlichting aan de moeders, inventariseert de situatie qua veiligheid, hygiene, voeding en welke vrouwen daar een Uteres Prolapse hebben. Dat is in gewoon Nederlands een verzakte baarmoeder, want die betreffende vrouwen hebben absoluut directe hulp nodig. In het dorp is een healtworker door de overheid aangesteld. Hij is dus zeker geen dokter, heeft een donkere zonnebril op en kauwt de hele dag kauwgom. De vrouwen uit het dorp gaan dus niet bij deze man langs voor hulp of advies, want hij schept geen enkel vertrouwen naar de bewoners toe. Stichting Veldwerk is nu doende om als eerste hulp voor deze vrouwen te zoeken daar een operatie nodig is voor deze kwaal. Kortom, er wordt hard gewerkt daar hoog boven op de berg en wij hopen dat onze inspanning als een olievlek zich gaat verspreiden over andere bergdorpjes. De nadruk hierbij ligt op inzicht en zelfredzaamheid van de lokale bevolking. Wordt vervolgd!

Stichting Veldwerk Studiefonds.

Onder de paraplu van Stichting Veldwerk is nu ook een Studiefonds ingericht. Deze is bedoeld om de inwonende kinderen van het Hamro Gaun project en de kinderen van het Contact Centrum, een vervolgstudie te kunnen garanderen. Daarnaast zijn we bezig met het opzetten van een programma om kinderen in een werksituatie, op de spot school lessen te geven. Deze kinderen, 320.000 in Nepal, MOETEN namelijk werken om te overleven, onder druk van hun familie of omstandigheden. Een á twee uur les per dag op- of nabij hun werkplek, vergroot hun kansen om uit deze beroerde situatie te ontsnappen. Mijke Caminada, Marieke van Heek en Sasja Maas, alle drie Stichting Veldwerk vrijwilligers, hebben het initiatief voor dit studiefonds ontwikkelt. Met onze dank aan hun extra inspanning voor de kinderen van Nepal, want dit blijkt telkens weer hard nodig. Zie hierna het verhaal van Nikesh Gautam.

Nikesh Gautam, zelfredzaamheid en micro financiering;
Een voorbeeldsituatie; hoe relatief kleine hulp grote veranderingen teweeg kunnen brengen!

Ik werd een jaar geleden benaderd door een meisje, die meldde dat haar buurvrouw die erg arm was, juist was bevallen van een baby'tje. Zij vertelde erbij dat zij nu met 4 mensen in een kotje woonde en dat de moeder nazorg nodig had. Zij zou deze nazorg proberen op zich te nemen, maar of ik voor het oudste jongetje van 7 jaar oud, misschien scholing kon regelen. Het jongetje heete Nikesh Gautam, zie hier zijn verhaal.

Cross Borders, cross your own borders!

Zoals jullie wellicht weten is er onder de vleugels van Stichting Veldwerk de organisatie Cross Borders opgericht. Deze organisatie heeft tot doel het vrijwilligerswerk bij onze werkplekken en de belangen van de vrijwilligers ver weg in Nepal te behartigen.
De beoogde doelen zijn ondertussen behaald, en de organisatie en het nut ervan zijn ruimschoots bewezen.
Vorig jaar is fotograaf Peter Voerman een maand met onze vrijwilligers op stap geweest en heeft hij bijna alle werkplekken en projecten bezocht.
Daar is onlangs een prachtig foto boek van verschenen met de verhalen en belevenissen van de vrijwilligers hierbij beschreven. Dit boek is nu te koop voor slechts 17 euro en de opbrengst gaat naar de projecten van Stichting Veldwerk. Dit boek mag je zeker niet missen, kijk maar even hier

De Airport school is verbouwd;

Onze vrijwilligers in Nepal die via Cross borders bij ons aan het werk zijn, verzetten bergen! Dat komt goed uit in dit Himalaya koningrijk waar alleen maar bergen zijn. In Nepal werken gaat niet helemaal vanzelf, er zijn enorme cultuur verschillen en wat voor ons logisch is, is dat voor de plaatselijke bevolking meestal niet! Dus kun je onze logica ook niet zo maar uitleggen of onze manier van werken er even door drukken. Ook de communicatie is vaak een grote beperking; vele Nepalese spreken vooral in het begin, een onverstaanbaar soort van Engels.
Als je een afspraak met een Nepalees maakt om morgen wat te gaan doen, blijk je morgen voor een dichte deur te staan, daar er bijvoorbeeld weer een festival dag is. Daarmee is iedereen vrij en dat hebben ze er gisteren niet bij verteld toen jij deze afspraak maakte. Afijn, een kleine opsomming dus van voor ons ongebruikelijke zaken wat het werken, lesgeven, bouwen en verbouwen er niet gemakkelijk op maakt. Dus hulde aan onze vrijwilligers die zich toch ondanks deze ongemakken, niet laten weerhouden om hun werkzaamheden tot een goed einde te brengen.
Veel van de vrijwilligers die via Cross Borders in Nepal arriveren, hebben vaak een klein zakje met geld bij zich, bijeen gebracht door partners, familie, de buren of een actie in het dorp of stad. In het verhaal Sneeuwverlet op Valentijnsdag, staat een stukje over Malou van de Geest, zij heeft de zonnekokers op het dak van Hamro Gaun gesponsord met steun vanuit Zoetermeer en omgeving.

Maar wij zijn ook al twee jaar werkzaam op de Airportschool in Kathmandu. Zo heet de school officieel niet, maar daar hij bijna tegen de startbaan van het internationale vliegveld ligt, is dit voor ons de handige gebruiksnaam.