Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@wlink.com.np Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Verdrietjes

In Nepal staat elk jaar de gehele maand oktober in het teken van festivals en feesten. Al deze feesten lijken op de westerse festiviteiten, maar dan in een wat andere volgorde. Het is onder meer vergelijkbaar met het feest van Sint Maarten, kinderen komen zingend in groepjes langs en bedelen dan om geld voor het feest. Maar er wordt ook vuurwerk afgestoken en de familie zoekt elkaar dan op, het lijkt dan weer wat op ons kerstfeest en nieuwjaar. Het eerste festival, waar het seizoen mee begint is het Dashain festival.


Tijdens het Dashain festival gaat iedereen terug naar zijn- of haar geboortehuis om dat dan met de directe familie te vieren.
En dan komt altijd de vraag in ons kinderhuis, “gaan onze kinderen ook naar hun familie op bezoek, of niet"? Sommige kinderen zijn volledig wees en hebben echt helemaal niemand meer, alleen op de wereld! Die blijven zeker thuis en vieren dan samen met ons, de staf en vrijwilligers, het festival mee. Cadeautjes, lekker eten en een Thika halen bij Mummy, onze partner van CCSD, hoort daar ook bij. Maar de andere kinderen hebben vaak nog ergens familie en ik moedig hen aan om dat feest dan wel “thuis” te vieren. Dat heeft 2 redenen;


Het is volgens mij goed voor hen om hun familie, of wat er van over is, weer eens te ontmoeten. Dan zien ze ook weer uit wat voor armzalige omstandigheden zij komen en zullen zij hun nieuwe thuis bij ons, en de goede verzorging en studiemogelijkheden extra waarderen. Maar belangrijker voor mij is nog; na het festival als de kinderen weer bij ons thuis zijn, houden wij een soort vraaggesprek met hen om erachter te komen, hoe de situatie thuis was. Welke familie was daar, (vader, broer, opa of oma, anderen?) met daarbij de vraag of het leuk was om thuis te zijn, hoeveel koeien de familie heeft, hoeveel land zij nu mogelijk in bezit hebben en of de kinderen liever bij die familie zouden willen zijn? Uit deze en andere vragen kunnen we opmaken of de overgebleven familie mogelijk in staat is om het kind weer in de familie op te nemen en voor hen te zorgen. Want familie hereniging staat hoog in ons vaandel. En als een kind terug kan naar hun oorspronkelijke familie, creëren wij weer een plek voor een ander kind wat echt in nood is, want onze wachtlijst is nu al te lang. Nu op dit moment denk ik daar voor 3 kinderen een mogelijkheid is om door hun familie opgenomen te worden, maar dan moeten wij wel hun schoolgeld (ongeveer 200 euro per jaar) garanderen en betalen. Want naast veiligheid is hun studie prioriteit nummer één.


Afijn, de kinderen kwamen thuis en waren blij om weer bij ons te zijn, behalve Samichha. Die wilde niet bij ons terug en toen zij 5 maanden geleden bij ons kwam wonen heeft ze 3 weken aaneen gehuild omdat ze niet bij ons wilde zijn. Haar moeder leeft nog, maar die is zwaar psychisch de weg kwijt en kan niet meer voor haar kleine dochtertje zorgen. Ik kwam in het kinderhuis die avond en hoorde luid gehuil en vroeg de Didi, wie huilt daar zo? Samichha sir, zij wil naar huis, Ha ha ha, zei de Didi met een wat gnieperig lachje erachter aan. “Nou zo leuk is dat nu ook weer niet hoor Didi” riep ik tegen haar en ging op Samichha af. Ik nam haar daarboven op mijn schoot en probeerde haar te troosten, wat niet erg lukte. Lange uithalen van het huilen, en daar tussendoor, “ik wil naar mijn moeder, ik wil naar mijn moeder terug……” ontroostbaar! De Didi kwam langs en lachte wat schaapachtig, tot dat ze ook de tranen op mijn wangen zag. Wat de Didi natuurlijk niet wist; ikzelf ben mijn moeder verloren toen ik nog maar 11 jaar oud was, en ik kon mij het verdriet van dit kleine meisje zo goed voorstellen, niet te houden gewoon! Samichha viel na een uurtje, vermoeid van het huilen op mijn schoot in slaap. Drie avonden lang heeft zij om haar moeder geschreeuwd en gehuild, maar nu is het weer goed en is zij het meest blije meisje in ons kinderhuis, en gelukkig maar.


Tihar.
Twee weken na afloop van het Dashain festival, als alles juist weer een beetje gewoon wordt begint Tihar of Dipawali, het feest van het licht. Op de eerste dag van dit feest worden de vogels geëerd door dat iedereen dan voer voor hen buiten op de richel of het dak legt. De 2e dag worden de honden geëerd, normaal krijgen die heel vaak schoppen en slaag van de bevolking, maar die dag dus niet. Een mooie bloemenkrans om hun nek en een gekleurde stip op hun kop valt hen ten deel. Op de 3e dag worden de heilige koeien geëerd, en wordt er s ávonds voor de deuren van de huizen, een altaartje gemaakt, met een lopertje van verf zo het huis in. Dat is de Laxmi puja, want Laxmi is de godin van de rijkdom. En met dat altaartje voor de deur (waar etenswaar, fruit, 'n kaarsje en wierook op ligt) wordt Laxmi gevraagd hun huis, via dat lopertje, te bezoeken en voor geld en inkomen te zorgen. Die avond zijn ook alle huizen verlicht, de rijke huizen met alle bonte kleuren elektrische gloeilampen, de armere huizen met kaarsjes en/of olie lampjes, wat overigens mijn voorkeur heeft. Prachtig verlicht, romantisch en idyllisch ziet dat er uit.


De dag daarna wordt het Baih thika, de zuster moet haar broer (is Bhai) een Thika op het hoofd plakken en dan krijgt de zus weer een cadeautje van hem, meestal een mooie nieuwe sari, een typisch Nepalees of Indisch kledingstuk. Na een forse maaltijd is het feest voorbij, en wordt alles voorlopig weer hetzelfde. Ik was op dat moment in Pokhara, samen met Thijs en Roos, twee van onze vrijwilligers en onze webmaster Jos Storken en zijn vrouw Nelle. Ook wij kregen de Thika van “onze” familie, dat zijn onze Nepali sponsors van Hotel The Mountainhouse. En zo zijn wij weer een mooie ervaring rijker.


En dan onze kook-didi!
Zij lag op bed tijdens het Tihar festival met zware hoofdpijn en naar later bleek, pijn in haar oksel en een harde knobbel in haar borst. Alarm…, borstkanker?? Het burgerziekenhuis in de stad is een rotzooitje, zij zijn niet goed uitgerust en lange rijen wachtenden. Dus ik heb een bevriende arts opgebeld die in een duurder maar veel beter ziekenhuis werkt. Daar konden wij direct terecht en er werd een mammografie gemaakt. De knobbel werd gelokaliseerd op de foto en het advies was om die zo snel mogelijk te verwijderen en door te sturen naar het laboratorium voor nader onderzoek.

De volgende dag 06.30 was de operatie, plaatselijk verdoofd.
En na 2 uur en na betaling van een heel dure rekening, (er zijn geen ziekenfondsen in Nepal) mocht zij weer in een taxi met mij mee naar het kinderhuis. En rustig aan die dagen, lekker uitrusten en uitzieken in onze ziekenboeg.
Twee weken daarna zijn wij voor de uitslag geweest, en naar het zich laat aanzien was het wild vlees, een soort cyste, wat men een fibroadenoma noemt. En geen kanker dus!


Ohh jeetje nog aan toe, einde van de spanning, weer even en traantje drogen, gelukkig maar! Happy Dipawali Didi and a long live…!