|
Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands |
![]() |
Tel: klik hier veldwerk@wlink.com.np Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266 |
Ruplal, een jongetje van 9 jaar oud, kwam ik ook op onze bestuurlijke trektocht tegen in de bergen bij Helambu. Hij werkte daar bij een berghut die als hotel en restaurant dienst deed. Dat klinkt vreselijk maar als je zijn omstandigheden er voor kent, was het daar een paradijsje.
Omdat hij het redelijk goed had in zijn huidige situatie, kwam hij niet in aanmerking voor ons kinderhuis. Maar ik sta in contact met de Mount Kailash school in Kopan, zij nemen kinderen uit de bergen op, via sponsors uit Engeland. En de kinderen hebben daar dus ook hun huisvesting, het idee van de vroegere internaten. Dus ik heb hem daar aangemeld en een sponsor gevonden. Maar naar nu bleek, betaalde de sponsor niet alles, althans, volgens de principal. Dus ik was alsnog ruim 100 euro kwijt om hem daar gestationeerd te krijgen. En door die verwarring moest ik ook nog op en neer racen van zijn huisje naar de school en terug. Daarbij moest ik kleding en een uniform voor hem kopen, een matras, beddengoed, een wit muskietennet, een pyjama, water beker, etc. En dat mikte nauw, want zonder al dat spul kreeg hij geen toegang tot de school, maar je moet er wat voor over hebben nietwaar.
Maar het belangrijkste is toch, dat dit kleine jongetje ontrokken is aan kinderarbeid en het wonen en leven in een vieze hut. Daarbij gaat hij nu naar een goede school, en heeft hij daarmee meer kans op een respectabele baan en toekomst. En daar doen wij het dus voor.
Stichting Veldwerk, “geen woorden maar daden”
Zijn moeder is overleden en zijn vader werkt als huisbewaker bij een familie in de terrai. In dat soort werksituaties, zijn kinderen van de bewaking niet welkom. Om die reden woonde Ruplal bij zijn oudste broer. Die werkte samen met zijn vrouw in een tapijtweverij en Ruplal moest op het kleine kind passen. Het golfplaten kot waar zij woonde was een uiterst vieze aangelegenheid, maar ze hadden een dak boven hun hoofd. Dat hebben vele mensen en kinderen in Nepal niet, laat staan werk of eten.


De buurvrouw zag dit met lede ogen aan en zij is de vrouw die tijdens het seizoen het hotel in de bergen beheert. Ruplal kon toen met haar mee en hij kon daar naar het dorpsschooltje, maar hij moest in zijn vrije tijd wel meewerken. Een paradijsje dus vergeleken met de vieze hut waar hij eerder verbleef zonder dat hij naar school kon. Maar goed, zijn wens was naar een betere school te gaan, alwaar hij ook engelse les kon krijgen en die vraag werd tijdens ons bezoek daar bij ons neergelegd.
Ik ken de sponsor persoonlijk, dus ik ga dit verhaal na trekken, want ik ruik eigenlijk wat onraad aan de kant van de school.