Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@wlink.com.np Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Onze webmaster op bezoek bij Hamro Niwas op 28 oktober 2003

Als webmaster van Stichting Veldwerk moest Jos natuurlijk ook bij de eerste volgende gelegenheid eens gaan kijken waar hij dit allemaal voor doet. Die gelegenheid kwam na onze vakantie in India en Nepal in oktober 2003.


Jos, Christa, Tamara en ik (Nelle), zijn op uitnodiging van Rene Veldt gaan kijken in Hamro Niwas. René haalde ons op een afgesproken plaats af bij Thamel in Kathmandu. Toen we bij Hamro Niwas aankwamen, werd het hek al door een van de kinderen geopend. Zodra we op het terrein waren, kwamen er van alle kanten kinderen, die ons vriendelijk begroeten met "Namaste". René nam ons eerst mee op een toer door het huis. De slaapzalen, zowel van de jongens, als de meisjes, zagen er keurig uit. Jos begreep nu wat een werk het in elkaar zetten van de bedden heeft gekost, toen ze verhuisd zijn vanuit Thamel. Maar het ziet er echt fantastisch uit. Ook het verblijf van René en de 'dokterskamer' zien er netjes en schoon uit.
Op naar de keuken. Daar was een van de Nepalese dames en een hulp al druk bezig met het klaarmaken van het avondmaal, waaraan ook wij zouden deelnemen. We maakten ook kennis met Didi, die dus eigenlijk de moederfiguur hier is. Sommige kinderen waren met Nederlandse en Belgische vrijwilligers huiswerk aan het maken. Anderen waren met elkaar aan het spelen, een spelletje aan het doen, of zaten gewoon wat te mijmeren. De kleintjes (vooral Boenoe) worden regelmatig door iedereen opgepakt en geknuffeld. Het zijn ook wel snoepjes van kinderen.


Tja, ik zou wat namen van de kinderen moeten weten en dat is ook wel zo, maar ik weet niet meer welk gezicht er bij hoort. Rakesh kan ik me herinneren en Lal, Manju, Surendra, Parvati, en nog meer van die mooie namen. We deden ook een spelletje mee en zaten dus lekker te memorie'n. Een van de oudere jongens is zelfs een echt schaakfenomeen en wint zo goed als alle partijen. Ook wilde een van de kleintjes op schoot en probeerde een Nederlands liedje (oh denneboom en sinterklaas kapoentje ) te zingen. Zeer ontroerend! Even later luidde Didi de gong. De kinderen kwamen van alle kanten de gemeenschappelijke huiskamer in en gingen netjes op hun matjes in kleermakerszit .
We spraken wat met de vrijwilligers over hun werk in Hamro Niwas en het Moeder Theresahuis van Kathmandu. Wij deelden armbandjes uit, die we hadden meegenomen. Daarna was het tijd voor het dagelijks gebed. De kinderen gingen allemaal, ook de kleinsten in Namaste ( gassho,bid ) houding en begonnen te bidden. Dit duurde ongeveer tien minuten. Onderwijl maakten wij foto's en video van ze, maar ze bleven in "trance" hun gebed uitoefenen. Wat een discipline! Na het gebed mochten ze hun eten in de keuken gaan halen. Er waren er die echt een bord vol hadden en ook nog een tweede keer namen. Na de kinderen waren wij als bezoekers aan de beurt. Natuurlijk moesten wij ook met de rechterhand eten net als de kinderen. De linkerhand is namelijk de sanitaire hand in Nepal. Dat viel vooral voor mij niet mee. Ik ben linkshandig normaal gesproken. Maar goed het lukte, al waren de laatste hapjes helemaal koud geworden.


Na het eten werd alles weer naar de keuken gebracht en mocht het personeel eten. René kwam de kamer binnen en je kon zien dat hij door de kinderen op handen gedragen wordt want ze wilden allemaal met hem spelen en praten.Wij hebben toen nog een tijdje met de kinderen gepraat, spelletjes gedaan en wat liedjes gezongen. Jos werd uitgenodigd voor een spelletje schaak, wat hij glansrijk verloor. Ook "armpje drukken" moest hij tegen menige jongeman, wat hij "natuurlijk" allemaal tot grote hilariteit verloor. Tegen acht uur was het tijd om te gaan. De kinderen zwaaiden ons uit en met een goede indruk van het geheel gingen wij huiswaarts.

Nelle Storken