Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@gmail.com Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond Binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Nieuwe kinderen in ons kinderhuis Hamro Gaun.

Er stroomt weer wat vers bloed door onze groep kinderen, daar er wat verschuivingen zijn geweest in ons bestand.

Onze twee oudste jongens, Dinanath en Sundar zitten in hun laatste schooljaar, klas 10. Volgend jaar april doen zij eindexamen, welke gelijk staat als einde middelbare school. Daarna gaan zij elders wonen, en verder studeren zover als zij dat willen. Ondertussen moeten zij gaan proberen een baantje te scoren om daarmee in hun eerste eigen inkomen te kunnen voorzien. Om die reden wonen Sundar en Dina nu al “begeleid zelfstandig” in Kathmandu-city in de buurt van hun school. In het weekend komen zij nu naar huis, maar door de week wonen zij nu dus buiten de deur. Daarmee leren zij om “op eigen benen te staan” en alles zelf te doen wat in een huishouden moet gebeuren.
Boven al leren zij met tijdsindeling en een bepaald financieel budget om te gaan. En dat is volgens ons de juiste manier om grote kinderen op een natuurlijke manier uit het kinderhuis te laten uitstromen. Na hun echte vertrek volgend jaar staat de deur wél altijd voor hen open, zoals dat bij elk gezin normaal is. En natuurlijk krijgen zij nog achtervang, nazorg en waar nodig extra hulp bij hun verdere schoolgang en levens activiteiten.

Twee andere grote jongens, Manoj Tamang en Lal Bhujel, waren de schoolklas en het in de les zitten helemaal zat en haakten halverwege het vorige schooljaar af. Na overleg met hen, hebben wij hen aangemeld voor ons Jyoti vaktraining project in Pokhara. Dit project is mede door financiële hulp van Stichting Veldwerk 6 jaar geleden tot stand gekomen.
In 3 jaar tijd kunnen studenten met een moeilijke achtergrond daar bij het Jyoti vaktrainingscentrum een vakdiploma halen. Manoj wil zich specialiseren in computers en Lal wil elektricien worden.
25 juli jl. zijn de twee jongens naar Pokhara vertrokken, daar wonen zij nu in het Boys-hostel van het project. En daarmee is voor ons het kringetje heel mooi rond, daar wij aan de basis van dit project voor straat kinderen hebben gestaan.

Ondertussen is een van onze jongens voortijdig overleden, zie het verhaal van Madan Adhikari op deze website.
Daarmee zijn er zo maar open plekken beschikbaar in ons kinderhuis, maar er is nog steeds een flinke wachtlijst van kinderen in nood. Een aantal van hen zijn nu de gelukkigen en zijn na een interview door onze lokale partner Bal Kshetra Nepal aangenomen in ons kinderhuis, zie hier hun verhalen;

Amrita Rokaya
Amrita Rokaya is een weesmeisje van 10 jaar oud.
Zij komt uit het westen van Nepal, de Karnalizone waar ook het Bardya natuurpark is gelegen. Tijdens de moesson periode dit jaar is het gehele gebied overstroomd; daar zijn ook vele doden bij gevallen.

De ouders van Amrita zijn beiden overleden, zo ook haar oma en opa. Als familie heeft zij alleen een neef over, maar die kon niet voor haar zorgen. Amrita is om die reden ook nog nooit naar school geweest. De neef hoorde van ons kinderhuis en heeft zijn nichtje aangemeld. Na een interview met deze man en het meisje, hebben wij besloten haar op te nemen in ons kinderhuis.
Amrita was nog nooit eerder vanuit de jungle in de grote stad geweest, dus zij was behoorlijk nerveus om naar Kathmandu en ons huis te komen. Maar daar ons kinderhuis op een prachtige en landelijke plek ligt met veel groen en natuur om ons heen, was zij toch snel op haar plaats. Daarbij werd zij goed opgevangen door de andere kinderen in ons huis, dus zij heeft nu bij ons een echt thuis en een warm en vooral veilig nestje gevonden.

Amrita gaat nu op ons eigen nieuwe day care centrum naar “school”, daar zij op haar leeftijd van 10 jaar ver achter loopt ten opzichte van haar leeftijd genootjes. Zij krijgt nu een paar jaar intensief les om haar snel op een hoger lesniveau te helpen; daarna kan zij de gewone school in het dorp volgen om daar haar diploma te gaan behalen.
Amrita is dus ondanks haar zeer vervelende achtergrond, toch een beetje een geluksvogeltje, want het had nog veel slechter met haar kunnen aflopen. Nu is zij gelukkig bij ons en kan zij beginnen aan haar eigen toekomst.

Dundup Sherpa
Dhundup Sherpa is zoals zijn naam al zegt, een Sherpa jongetje van 9 jaar oud. Hij woonde eerst hoog in de bergen niet zo ver van de Mount-Everest, s'werelds hoogste berg.
Maar Dhundups vader is 4 jaar geleden overleden, en zijn moeder hertrouwde een poosje daarna een andere man. Zijn moeder vertrok naar het huis van deze man en liet Dhundup bij zijn tante achter. Die Tante heeft hem voor een jaar naar school gestuurd, maar zij kon niet langer voor hem zorgen en zijn school betalen. Zij heeft hem aangemeld voor ons kinderhuis en na een bezoek en interview aan de tante hebben wij besloten hem bij ons op te nemen. Tijdens de festivals in Nepal, mag hij terug bij zijn tante op bezoek, dus daar zullen wij dan ook voor zorgen.
Dhundup gaat nu naar de gewone school in het dorp, samen met al onze andere kinderen van het kinderhuis.
Hij heeft zijn moeder de laatste 4 jaar helemaal niet meer gezien, maar in ons kinderhuis heeft hij een zeer brede glimlach op zijn gezicht, zo blij als hij is dat hij bij ons mag wonen. Hij heeft ook besloten om zijn naam te veranderen in “Pasang” want dat vindt hij een mooiere naam en beter bij hem passen.
Dus wij heten Pasang een zeer hartelijk welkom in ons kinderhuis Hamro Gaun, en wensen hem het beste voor zijn toekomst. En dat dit een goede start mag zijn om later, hopelijk onbeschadigd, op eigen benen te kunnen staan.

Karuna Karki
Karuna is ons jongste ukkie in huis, een meisje van 2 jaar oud.
Eigenlijk weten we niets van haar achtergrond, het enige wat wij weten is dat haar moeder van de plaats Okhuldunga komt, maar of dat waar is valt ook nog te betwijfelen. Deze moeder werkte als huishoudhulp bij een familie in Kathmandu.

Op een bepaald moment vertelde de moeder tegen haar bazin, dat zij voor een weekje naar huis moest wegens omstandigheden. Dat weekje is inmiddels ruim een jaar geleden en de huisbazin heeft de gemeente Kathmandu om hulp gevraagd. Deze kwamen naar ons met het verzoek of wij een plekje voor dit kleine meisje hadden.
Dus Karuna is nu bij ons, zij heeft de eerste week vele nachten gehuild, maar het gaat nu al veel beter met haar. Zij moet nog wel even wennen aan die blanke mijnheer met dat brilletje, maar zij begint al wat los te komen en te glimlachen, als ik maar op een afstandje blijf. Overdag gaat zij naar ons eigen schooltje, dus zij is er met haar twee jarige leeftijd al vroeg bij. En de moeder? Misschien komt zij nog eens op bezoek, maar dat verwachtten wij eigenlijk niet.

Dipendra Dangal
Dipendra is een klein en mooi kereltje, juist 5 jaar oud.
Hij komt uit Kathmandu en zijn vader is overleden toen hij twee jaar oud was, nu inmiddels 3 jaar geleden. Als zovele weduwen; zijn moeder had geen enkel inkomen en zocht hulp buitenshuis voor haar kind. Na een gesprek met haar bleek dat zij mentaal zwak begaafd is, en haar economische conditie ver beneden peil. Daarmee kon zij dus niet voor haar kind zorgen. Behalve het kind krijgt deze moeder waar mogelijk ook wat extra ondersteuning van ons.
Dipendra was nog niet eerder naar school geweest, nu gaat ook hij elke dag naar ons day care centrum in het Hamro Gaun project. Als de kleine Dipendra er klaar voor is, mag ook hij door naar de grote school in het dorp.

Tot zover hun verhalen, weer vier kinderen op een veilige plek aangekomen.
En is dat dan nodig?

Helaas wel, als ik zie hoeveel verloren kinderen hier door de straten van Kathmandu rond dolen (maar ook de andere steden in Nepal), dan blijft de noodzaak voor veilige opvang een eerste prioriteit.
Bedelende kinderen, vuil rapers, lijmsnuivertjes die scheel kijken van de dendriet, en de kinderen die zichzelf prostitueren om te overleven. Overdag, s'avonds én in de nachten, heel erg vreselijk, niet om aan te zien, maar zo waar en zo nadrukkelijk aanwezig!

Eind juli stond er een artikel in de krant dat er in de eerste 6 maanden van 2007, ruim 1600 kinderen als vermist waren op gegeven. Van dit aantal waren er 800 door politie en organisaties terug gevonden.
Maar vooral de kinderen tussen 11 en 13 jaar worden niet meer terug gevonden.
Deze verdwijnen hoogst waarschijnlijk in de bordelen van India. De steden Bombay, Calcutta en ook New Delhi staan bekend om het grote aantal Nepalese kinderen en tieners die tegen hun wil zitten opgesloten voor dit mensonterende werk. Als zij daar ooit levend uit weten te ontsnappen, zijn ze ziek en verslagen en vaak moeder van een kind van een onbekende vader.

Dus terug komend op de vraag; is het nodig dat wij (half)weeskinderen opnemen voor diens eigen veiligheid?
Het antwoord moge duidelijk zijn.

Waar mogelijk proberen wij kinderen in nood thuis te houden, in hun eigen leefomgeving. Om die reden voeren wij de vrouwen programma's uit, om deze moeders te trainen, hun zelfstandig te maken en dat zij voor hun eigen inkomen en daarmee voor hun eigen kinderen kunnen zorgen. Vrouwen vanuit lagere kastes, weduwen en ex-prostituees zijn in deze de doelgroep.
Ruim 100 vrouwen zijn al via de hulp van Stichting Veldwerk opgeleid in een beroep; een deel van hen heeft aanspraak gemaakt op micro krediet, waarmee zij hun eigen bedrijfje zijn begonnen.

Ook onze day care centra dragen bij om kleine kinderen veiligheid te bieden, en de moeders de kans te geven om zonder hun kroost thuis naar hun werk te kunnen.
Maar dat lukt dus niet altijd!
Om die reden heeft Stichting Veldwerk één kinderhuis in Kathmandu en één kinderhuis aan de Tibetaanse grens in de plaats Barhabise. Weeskinderen uit die omgeving blijven daarmee in hun eigen leefomgeving wonen, en wij voorkomen dat deze kinderen onnodig naar de stad reizen, alwaar zij gemakkelijk prooi kunnen worden van handelaren in viezigheid.

Stichting Veldwerk biedt dus nu op twee locaties 50 wees kinderen een onderdak, voedsel, scholing en veiligheid. Een bijna gewoon thuis dus, waar elk kind in deze wereld recht op heeft.
Daarnaast draaien er 5 day care centra, alwaar in totaal 170 kleine kinderen van zeer arme ouders, onderwijs, voedsel en medicatie ontvangen.
Vanuit deze day care centra gaan er via Stichting Veldwerk en haar sponsors, ruim 60 kinderen naar normaal vervolg onderwijs.





Op het vaktraining centrum Jyoti in de stad Pokhara, die met onze hulp tot stand is gekomen, zijn inmiddels 70 kansarme jongeren met een diploma uitgestroomd naar een respectabele baan. Op dit moment ontvangen 120 nieuwe studenten daar vakonderwijs en daarmee de mogelijkheid om terug te keren in de maatschappij.

Onder de paraplu van Stichting Veldwerk draait de vrijwilligers organisatie Cross Borders. Deze organisatie begeleidt Nederlandse en Belgische vrijwilligers naar een passende werkplek op Nepalese bodem. De vrijwilliger betaalt al diens eigen kosten zelf, daarmee komen er ook alleen echt gemotiveerde mensen bij ons binnen. Per kwartaal zijn er gemiddeld 15 plaatsingen, waarmee wij samen een hoop werk verzetten. De meeste plaatsingen bestaan uit het geven van engelse les op de arme overheidsscholen.
En de les wordt in de eerste plaats gericht op de leerkracht engels. Dit vanuit het principe; “geef de hongerige een vis, dan heeft hij te eten” maar beter nog; “geef de hongerige een hengel” zodat deze voor zichzelf kan gaan zorgen en dan heeft hij elke dag te eten!
Om die reden dus teachen wij de teachers. Maar er zijn ook vrijwilligers werkzaam bij gehandicapte kinderen, de vrouwen projecten en in de weeshuizen.

Zo even terug kijkend loopt het allemaal best goed met de activiteiten van Stichting Veldwerk, Precies als onze slagzin zegt, “geen woorden, maar daden!” En dit is mede door de hulp van al onze sponsors en vrijwilligers tot stand gekomen.
Dus het wordt ook tijd voor wat nieuws!

Een grootschalig onderzoek heeft aangetoond dat er elke dag 32.000 kinderen langs de rivierbeddingen in Nepal, bezig zijn met het hakken van rotsblokken in kleine grind steentjes.
Dit moeten zij doen vanuit hun povere familie omstandigheden, mede daardoor kunnen zij ook niet naar school, en blijven zij in de spiraal van armoede hangen. Stichting Veldwerk is met de locale partner “Concern Nepal” bezig om als een soort pilot project, 300 kinderen in één van de districten naar onderwijs te helpen. Een deel van deze kinderen kan dan met onze hulp gewoon naar school, maar een ander deel wat moet blijven werken voor het familie inkomen, krijgt op de spot les om daarmee toch een opstap te hebben naar een betere toekomst.
Met de hulp van onze sponsoren Mahamaata Nederland, Stichting Baalak én Stichting Impulsis die deze bijdrage verdubbelt, wordt dit project gerealiseerd.

Kortom,
Er wordt vanuit Stichting Veldwerk veel werk verzet voor het welzijn van de vrouwen en kinderen in Nepal, en wij wensen uit de grond van ons hart dit in de toekomst te kunnen voortzetten. Wij hopen dat we dan wederom op uw hulp mogen rekenen.

Met voor nu het beste en de groeten uit Kathmandu
René Veldt,
Stichting Veldwerk & Cross Borders Nepal.

Attn. Stichting Veldwerk,
p/a Egmond Binnen
Bank: ABN-Amro 543703266
IBAN nr. NL51ABNA0543703266
BIC code abnanl2a