De reden hierachter is, dat de Nepal Oil Coöperation, wat een onderdeel van de overheid is, de benzine en olie producten jaren lang, en nog steeds gesubsidieerd en onder de wereld olie prijs verkoopt. De olie komt allemaal in tankauto's over de bergruggen vanuit India, en wordt in Nepal dus onder de inkoop prijs verkocht.

Met het gevolg dat de kas van de Nepal Oil Coöperation al jaren lang leeg is en zij hun rekening aan India niet kunnen voldoen. India heeft bedacht dat zij nu eerst de rekening betaald wil hebben, voordat zij weer olie leveren. Daarmee staan we dus droog, geen benzine, geen gas flessen, geen peterolie om op te koken.
En zodra de overheid besluit om de prijzen te verhogen, om daarmee hun kas in balans te brengen, komt de hele stad op de been om te staken, en in hun woede om deze verhoging slaan ze dan ook nog de benzine pomp helemaal kapot. Uiteindelijk haalt de overhead bakzeil, verhoogt de prijs niet of maar een heel klein beetje. Maar dan kunnen we alsnog niet tanken, omdat in dagen ervoor, de benzinepomp aan gort is geslagen. Kijk, dat is logica!

Drinkwater tekorten.
Omdat we een paar maanden voorbij de Monsoen zijn (dat is de regentijd) wordt ook het drinkwater weer een schaars goed. De rivieren staan bijna droog, met gevolg dat drinkwater weer op de bon gaat. Tankvrachtwagens van privé bedrijven rijden naar de bron van de rivier, tanken deze vol en verkopen dat water in de stad aan de hotels. De overheid zet ook wat van die tankwagens in en stuurt ze naar de binnenstad, waar rijen met mensen met een kleine Jerrycannetje staan te wachten bij het pleintje waar de vrachtauto wordt verwacht. Maar ook lege Cola flessen worden bij de flink lekkende waterwagen afgevuld. Buiten de stad komt eenmaal per dag een uurtje water uit de kraan, de bewoners zetten dan hun kruiken alvast in de rij, en gaan dan ergens een kopje thee drinken, want dat kan nog wel even duren voordat er druk op de leiding komt. Maar door de kruik daar alvast te plaatsen, zijn ze (bijna) zeker dat ze die dag een beetje drinkwater in huis krijgen.

Er zijn meerdere reden voor dit elektra gebrek; enerzijds is het gebruik van elektra fors gestegen, daar de stad Kathmandu in een hoog tempo uitbreidt, wat veel extra gebruikers met zich meebrengt. Maar er worden ook meer bergdorpen op het net aangesloten, die wederom extra druk op de beschikbare stroom leggen.

De Klimaat veranderingen, maken dat de sneeuwtoppen en de gletsjers in de bergen vrij hoog weg gesmolten zijn, waardoor de natuurlijke toevloed van water enorm is geminimaliseerd. De elektriciteit centrales hier lopen allemaal op witte steenkool, wat in de wintermaanden dus niet voorradig is. Bij gebrek aan stomend water in de rivieren, stinken deze als een rioolbuis, daar het meeste afvalwater ongezuiverd op de rivier wordt geloost.

In april begint de pré Monsoen, met flinke hoosbuien, maar dat duurt nog even voordat dit water weer wat zoden aan de dijk zet. In mei en juni wordt alles weer redelijk normaal, en overstroomt alles weer lekker door de heftige Monsoen regens. In elk geval spoelen op dat moment de vuile en stinkende rivieren weer even lekker door.

Onze kinderen moeten net als alle andere kinderen, in de avond veel huiswerk maken, en bij gebrek aan stroom, steken zij een kaarsje op. Dan vallen ze van vermoeidheid en het schemerdonker in slaap . Het kaarsje brandt ondertussen mooi op en zet de boel in de brand. Dat is dus bij ons al éénmaal voorgekomen en het liep toen gelukkig met een sisser af. Maar bij een andere Nederlandse familie in de stad, is het gehele huis om die reden uitgebrand.

Om dat probleem nu een beetje voor te blijven hebben wij redelijk dure “power back up systems” aangeschaft, in combinatie met een serie energie besparende (PL) lampen in het huis en ons schooltje. Het lijkt op een accu van een grote vrachtwagen die wanneer er stroom is, deze zichzelf oplaadt en zodra de stroom er afvalt, zetten wij het noodsysteem via die accu aan. Dan kan er zonder problemen toch huiswerk worden gemaakt, en breken we onze nek niet over 35 paar schoenen of op de trap in het stikke donker.

Dit kostbare power back up systeem is aan ons geschonken door de Elly van Dam en haar vriendinnen. Zij hebben de 4 daagse van Nijmegen gelopen, met behalve Nijmegen ook ons kinderhuis als einddoel. De dames hebben 1450 euro bij elkaar gelopen en zij hebben dit via de Wilde Ganzen aan ons kinderhuis overgemaakt. Hiermee kunnen wij de kinderen veiligheid bieden en brand voorkomen en daarbij het gemak van het weer gewoon licht in huis hebben als de stroom 2x daags uitvalt. Met dank aan Elly en haar vriendinnen, en aan de medewerking van de Wilde Ganzen uiteraard!

Het vriest in de stad,
En dat komt eigenlijk niet zo vaak voor. Het is in de winterperiode wel vaak koud en mistig, maar nu lag er echt ijs, alle planten onder de rijp en daarmee zijn deze ook stuk gevroren, einde bericht. Het aardappel loof hangt slap, maar ze waren gelukkig bijna klaar voor de oogst, dus dat komt nog net goed denk ik.

Rijdend op de motor door de vroege ochtend nevels is de natuur geweldig mooi om te zien, de witte velden, het voorgebergte en de hoge witte Himalaya's panoramisch op de achtergrond. Maar rijdend op de motor is het ongenadig koud, zeker als het om de rit naar het kinderhuis gaat. Dat zou allemaal niet zo erg zijn, maar er zijn geen kachels, dus ook het huis is koud! Een kop hete linzen soep, en daarna nog een hete kop koffie brengt op dat moment wat soelaas.

“Cold Sir?” vragen de kinderen dan om mij heen. Dan leg ik mijn hand even in hun handjes, “ Brrrr very cold yes!” Maar gelukkig hebben wij voor onze inderen weer veel warme kleding mogen ontvangen, en goed schoeisel. Mirte Leijten, Co en Corrie, Mara van de Ven, al onze vrijwilligers en vele andere mensen hebben deze kleding weer ingezameld en meegebracht naar Nepal. Onze kinderen zitten er dus ondanks de kou warmpjes bij. Een deel van de kleding is ook naar ons kinderhuis Mero Niwas in Barhabise gegaan, en naar de Airport school in Kathmandu. Met mijn dank aan alle schenkers van kleding en schoeisel voor onze kinderen.

Als ik dan in de avond door de ijzige koude weer naar huis rijdt, kom ik langs de staten allemaal open vuren tegen van mensen en kinderen met nauwelijks kleding aan hun lijf, die zich zover als mogelijk bij dat vuur staan te verwarmen. Ik prijs mijzelf dan altijd weer gelukkig dat ik aan de goede kant van de maatschappij sta, en ijskoud na thuiskomst een warme douche kan nemen en dat de elektrische deken mijn bedje alvast wat opwarmt. Dat is dus goed geluk voor mij, maar helaas onbereikbaar voor miljoenen mensen in mijn directe leef omgeving hier in Kathmandu.

Vuile bende in de stad!


Ja, het is een rotzooi in de stad en het stinkt er enorm, want de vuilnis ophaaldienst is momenteel buiten werking. Dit omdat de buurtbewoners van de nieuw aangewezen stortplaats protesteren tegen de rotzooi die zij onverwachts in hun achtertuintje gedumpt krijgen. Dus zij blokkeren de toegangs wegen en daarmee blijft het afval in grote hopen op de straten in de binnenstad liggen. Het verkeer in de stad is per definitie een grote chaos, maar met die enorme stinkende berg afval op straat, wordt dit nog een slag erger. En het interesseert blijkbaar niemand om dit probleem voor eens en altijd op te lossen.


Maar zoals een voetballer ooit zij; “ Elk nadeel kent zijn voordeel!”
Ja, het enige voordeel nu is dat de straatkinderen enorme voorraden brandstof hebben om vuurtjes te maken om zichzelf en beetje warm te kunnen houden.

Deze straten trouwens, althans het geasfalteerde gedeelte daarvan, zijn ondertussen weer helemaal aan gort gereden, het lijkt de Himalaya wel. De Nepalees is weer terug bij af, en je hebt dus een off the road nodig om de stad te doorkruisen.

De Nepalees maalt hier echter niet om, die wiebelt diens hoofd eens wat typisch heen weer, glimlacht eventjes en ploetert dan weer levenslustig verder. Daar kunnen wij nog wat van leren.

Het leven in Nepal dus, erg leuk, maar je moet er wel een beetje tegen kunnen.

December 2007,

René Veldt,
Stichting Veldwerk Nepal