Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@gmail.com Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond Binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Him en Bhim, wereldreizigers in de dop!

Om ons nieuwe kinderhuis in het Hamro Gaun project te kunnen doorstarten, moest er een officiele aankondiging plaats gaan vinden via een landelijk dagblad.
De advertentie was uit kostenoogpunt klein, maar de hoeveelheid aanmeldingen van kinderen in nood steeg binnen een week over de 50, want er waren al reeds 31 kinderen aangemeld vanuit het oude Hamro Niwas. Er konden in totaal 35 kinderen worden geplaatst, met het gevolg dat we 15 kinderen moesten teleurstellen.
Maar onze insteek was om te proberen deze kinderen via plaatsing in andere kinderhuizen toch nog veilig onder te brengen.

Om die reden zocht ik onder andere contact met Yanneke die een kinderhuis heeft in het plaatsje Nagharkot, wat hoog boven Sankhu gelegen is en Engely die een huis heeft tussen Bhaktapur en Nagarkot.
Yanneke bleek nog wel plaats te hebben dus ik heb haar 4 van onze aanmeldingen doorgestuurd. Na een poosje belde zij mij op dat haar oog was gevallen op de 2 jongetjes Bhim en Him en zij kwamen uit de buurt van Arunkhola, wat voorbij Chitwan in het Terrai gebied ligt. Ik heb vrienden uit Chitwan gevraagd daar even op bezoek te gaan, om na te gaan of het achtergrond verhaal van Him en Bhim wel klopte, dus even verifieren of hun verhaal zoals het in de aanmeldings papieren stond beschreven.




Him en Bhim woonden in een klein dorpje op ongeveer 1 ½ uur uit de stad Narayangadh langs de hoofdweg door de Terrai naar India, en dan nog een uur off-road rijden door de jungle en de nu nog droge rivierbeddingen.
Bhim is bijna 5 jaar oud, en Him is al 6. Zij woonden elk bij hun moeder, die land en huisloos waren en als losse kracht zo nu en dan bij andere mensen werkten. Zij leefden in een hutje van de landlord, alwaar zij werden gedoogd. Beide moeders zijn hun echtgenoot verloren doordat deze in de heftige moessoen periode waren verdronken.
Toen ik de jongens ging ophalen liep het hele dorp uit; er kwam ook nooit een auto in het dorp en al helemaal geen blanke!
Nadat de officiele papieren waren ingevuld vroeg ik hun moeders om de spullen van de kinderen te pakken. Met een verbaasde blik vroegen zij “ welke spullen?”


De kinderen hadden behalve wat zij op dat moment aanhadden niets, en wát zij aan hadden was ook niet zo veel. Nu was het zomer en warm, en dan heb je ook niet zoveel nodig in Chitwan, maar toch. De kinderen waren redelijk vuil, hongerig en bleken ook vol met luizen te zitten. Him had daarbij nog wat huidziekte verschijnselen.
Toen het moment van vertrek was aangebroken, had ik het brok in mijn keel zoals ik dat vanmijzelf bij een heftig afscheid ken.
De jongens stapte in de jeep, de moeders en de dorpelingen zwaaiden hen uit. Maar zij lieten geen traan en keken zelfs niet eens om! Een paar kinderen renden nog wat mee met de auto en riepen hen na. Ik kon de gezichten van hun moeders niet meer zien; die zouden half blij danwel mogelijk vreselijk verdietig kunnen zijn.
Maar de jongens zaten voor de eerste keer in een auto en de wereld trok aan hen voorbij. Geen spoor van verdriet of angst, en hun blik gericht op oneindig. “Kijk een tractor, en kijk daar nog een tractor, en daar; een hele grote vrachtwagen!

Het was na de lange jungle road nog 1 ½ rijden voordat zij voor de nacht op hun eerste tussen station waren in Chitwan. Ik had Saraswoti, een Nepalese vriendin gevraagd ze eerst maar eens fijn onder de douche te stoppen en een paar setjes nieuwe kleding te kopen op de markt en een stel sandalen.
En Momoo's, want zo vertelde zij, dat hadden zij eenmaal eerder gegeten, met hun moeder op de lokale bazaar. Zo gezegd, zo gedaan; en zij kregen ook nog een bal en een kleurboek met kleurpotloden. Helemaal happy dus.
De eerste nacht heeft Bhim heftig om zijn moeder geroepen, mogelijk was het een soort van boze droom. Maar Saraswoti heeft op dat moment goed voor hem gezorgd, zo vertelde zij mij later.

De 2^e dag zijn we vanuit Chitwan met de op dat moment aanwezige groep vrijwilligers van Cross-Borders terug naar Kathmandu gereden en ik had voor deze twee wereldreizigers een extra stoel gereseveerd, vòòrin de bus. Onderweg zaten zij met hun snuitjes tegen het raam gedrukt, nieuwsgierig rondkijkend wat voor moois er in deze grote nieuwe wereld te koop is. Met een brede grijns op hun smoeltjes namen zij dit allemaal in zich op. Bij het wegrestaurant dronken zij hun colaatje en schrokten een bordje dhal bath naar binnen. Alsof zij op vakantie gingen, maar gaande weg de rit werd de kleine Bhim wat oververmoeid en viel heerlijk in slaap.

Na aankomst in Kathmandu reden we in een taxi door naar Restaurant 1905, waar wij op Yanneke en haar echtgenoot Oassis uit Nagarkot wachtten. Ondertussen kwam er een heerlijke schotel met momo's op tafel en de kinderen vraten weer alsof ze uitgehongerd waren, wat waarschijnlijk ook wel zo was! Toen nog een colaat'je, even in de weer met de kleurboeken én natuurlijk even achter de ganzen aanrennen rond de vijver.

Toen Oassis, de echtgenoot van Yanneke arriveerde, heb ik met de boys nog een afscheidsfoto gemaakt om hen na 5 minuutjes weer even zo vrolijk met hun nieuwe vader te zien vertrekken.
Him en Bhim, zonder een moment achterom te kijken, wederom op weg om vol van blijdschap de rest van de wereld te verkennen.

En ik?
Ik had ze graag willen houden, wat een leuke en blijde gastjes waren dit weer, maar ik heb helaas geen plaats!
Maar bovenal ook ben ik met blijdschap vervuld om te constateren dat er door onze inspanningen, weer twee kleine kinderen uit een noodsituatie, nu wel zicht hebben op een goede toekomst. Met mijn dank aan Yanneke en Oassis voor hun hulp in deze.

René Veldt
Stichting Veldwerk, géén woorden maar daden,
Kathmandu-Nepal.

Zie ook het verhaal van ons nieuwe kinderhuisje in Barhabise, Mero Niwas.