Stichting Veldwerk

Secretariaat: Stichting Veldwerk Postbus 163 1850 AD Heiloo The Netherlands

Tel: klik hier veldwerk@gmail.com Gironummer: 8289522 Tav. Stichting Veldwerk, p/a Egmond Binnen Bank: ABN-Amro 543703266

Een reisverhaal van Hadewyche van Eersel uit Antwerpen

Hadewyche van Eersel uit Antwerpen, heeft haar hart verloren in Nepal. Nu komt zij regelmatig terug om dat terug te zoeken, maar dat lukt dus niet.
Vorig jaar heeft Hadewych een lange periode via Stichting Veldwerk stage gelopen in Pokhara bij Children Nepal. Zij heeft haar studie inmiddels afgerond, maar haar hart blijft toch verloren aan Nepal. Dit jaar kwam ze terug en bedacht toen om eens een fietstochtje naar India te maken, op zoek naar haar hart misschien?

Hier een korte impressie van haar avonturen onderweg.

Lieve mensen,

Ik blader een beetje nostalgisch door mijn dagboek en geniet nog na van mijn Azië avonturen… Ik wil jullie een beetje laten mee proeven!

Wat een verandering… niet echt héél veel verschil, maar toch anders…India!

Geen vertrouwde Dal Bath (Nepalese rijstschotel) meer, wel lekkere curry met Chapati… In het restaurantje word ik aangestaard alsof ik van Mars kom, neen ik kom net van Nepal 5km terug!

Het theestalletje is volgelopen, de ruimte wordt steeds benauwder en al gauw zie ik mijn fiets niet meer staan, iedereen staart en staart…geen vragen, geen glimlach…enkel staren.

Nadat de oude man met de witte lange baard de menigte bescheiden heeft toegesproken zegt hij me;
“The people has the right to know about your country”.
Ja gelijk heeft hij, ze mogen kijken, gapen en verwonderd zijn… zou ik niet hetzelfde doen in hun plaats?

Ik fiets door een prachtige jungle, het begint weer te donderen en te bliksemen. Nog net voor de storm bui losbreekt, ben ik onder het afdak van een restaurant. Hagelbollen zo groot als een knikker vallen uit de hemel en maken een hels lawaai op het ijzeren afdakje, de roest van de platen valt naar beneden. De kok blijft hardnekkig achter zijn vuur chapati's bakken voor zijn klanten die inmiddels opgewonden rondlopen en de hagelbollen verzamelen. Door een rukwind komt een golf water terecht in de 'keuken', volhardend blijft de schipper aan boord en probeert alles onder controle te houden tot de storm geluwd is.
Wat een chaos, alles is nat en staat onder water.

De tijd gaat snel en langzaam kom ik vooruit. Het blijft maar klimmen, verdorie het is 'heavy'!!! De rivier stroomt langs de weg en geregeld wordt er hard gewerkt om de landslide's weg te ruimen. Het begint weer te schemeren en het blijft maar stijgen, ik ben doodop!
Ik stop uiteindelijk aan een paar huisjes langs de weg en besluit om hier te overnachten. Geen hotel dat is duidelijk, ik vraag rond waar ik kan overnachten…het antwoordt is 'NO' en ze wijzen naar Champawat 13 km verder (klimmen). 'NO' zeg ik even vastberaden, dat is nu te ver en ik wil hier slapen. Na een tijdje nemen ze me mee naar een klein hokje, een lege opslagruimte van het rommelige winkeltje ernaast. Hier mag ik overnachten op de betonnen vloer, ik krijg 4 jutte zakken om op te slapen. Moe en met zere knieën kruip ik in men bedje, blij met deze veilige plek!

Modder, modder en nog eens modder, een lange regenachtige dag… de dorpen liggen er als één grote modderpoel bij. Moeizaam waden de dorpelingen zich door de straten, teenslippers blijven achter in de zuigende aarde. TATA trucks overvol beladen met suikerriet maken zich met hun opdringerige claxons meester over de weg, ik duik in de kant en fiets weer verder.

En het blijft maar klimmen, de ochtendkoelte is voorbij en het zweet stroomt langzaam langs mijn voorhoofd naar beneden en vertroebelt mijn zicht. Enthousiaste mensen onderweg, domme chauffeurs, meelopende kinderen en vooral veel prachtige vrouwen! Ik geniet van de vrouwen en krijg vaak een glimlach terug, heerlijk! De weg slingert verder langs bosrijke hellingen. Ik zie voor me iets groot donker de steile helling afrollen!
Plots ploft er een koe voor me neer. Het arme beest kruipt naar de kant en blijft daar liggen, ik sta een beetje verdwaast te kijken naar dit heilige beest dat net niet op me viel!

Leeg, zo voel ik me na een nachtje diarree en overgeven…
Geen zin om in dit hotelletje te blijven, de eerste 24km zijn klimmen tot Gwaldam en daarna is het dalen, dat idee geeft me moed. Een beetje ijl in men hoofd en moeizaam stap ik op mijn fiets en begin eraan. Het is een marteling, stapvoets kom ik vooruit, ik slinger van links naar rechts, afschuwelijk! Na 4 uur kom ik eindelijk aan in Gwaldam, ik heb cola nodig en eet enkele repen chocolade…ik ben op!


Mai speelt viool en Avishai speelt gitaar… Geniepig luister ik naar het prachtige samenspel en geniet van de avondzon! Ik ben lui en voel dat ik genoeg gefietst heb, 1500 km doorheen de adembenemende Himalaya's !
Morgen héél vroeg vertrekt de trein naar Delhi en dan verder naar Ajmer (Rajastan). Nog drie weken gaan mee helpen in het Joshua project in Pushcar met de straatkinderen en dan weer naar huis. Ja 't is weeral een lange tijd geleden toen ik thuis vertrokken ben. Het was een boeiende tijd waarin ik weer veel mensen heb ontmoet, veel heb gezien, gehoord, gedacht, gevoeld… En nu voel ik dat het weer tijd is om naar huis te gaan, ik verlang terug naar de oude vertrouwde contacten, mijn eigen plekje, de rust …


…en plots besef ik dat ik al bijna 3 weken terug in ons België ben!
Ik heb al weer kunnen genieten van onze prachtige Ardennen, de ijzige koude, de heerlijke zon, de drukte in de stad, het comfortabele leven …

Mijn nestje bevindt zich nog steeds te Antwerpen, de deur staat open, dus vlieg maar eens binnen!!!

Warme groetjes Hadewych.